ฝนเย็นเยือกกลายเป็นลูกเห็บเม็ดเล็กๆ ในเวลาอันรวดเร็ว กระทบลงบนหลังและปีกของนางดังเปาะแปะ
ซูเจียวเจียวกดตัวลงให้ต่ำลงอีก แต่ความหนาวเหน็บยังคงแทรกซึมเข้ามาทุกช่องทาง
ในเวลาเดียวกัน ความหิวโหยก็เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
นางไม่ได้กินอะไรเลยมาเกินกว่าสามสิบชั่วโมงแล้ว
หิวเหลือเกิน
หนาวเหลือเกิน
ง่วงเหลือเกิน
จากลำคอของซูเจียวเจียวมีเสียง "ครืด" เล็กน้อยหลุดออกมา
จากภายในเปลือกไข่มีแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาตอบกลับมา ราวกับกำลังตอบสนองนาง
อีกไม่นานแล้ว
......
บนหน้าผาห่างออกไปหลายร้อยเมตร ภายในแคมป์ของทีมงานถ่ายทำ เต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด
เสี่ยวโจวจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์อย่างไม่กะพริบตา กล้องถ่ายภาพความร้อนอินฟราเรดแสดงอุณหภูมิร่างกายของเหยี่ยวเพเรกรินตัวนั้นในรังบนหน้าผาได้อย่างชัดเจน
แถบสีที่แทนอุณหภูมินั้น กำลังเปลี่ยนจากสีแดงซึ่งแทนสุขภาพดี ไปเป็นสีเหลืองซึ่งแทนอันตรายอย่างช้าๆ แต่ไม่อาจหยุดยั้งได้
"จ้าวเต้า" น้ำเสียงของเสี่ยวโจวตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย "อุณหภูมิร่างกายของนางกำลังลดลง"
เหล่าเจ้ายืนอยู่ข้างหลังเขา มือทั้งสองข้างสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อกั๊ก ดวงตาจ้องมองหน้าจอ
เสี่ยวโจวมองดูข้อมูลจากเครื่องวัดความเร็วลมอีกครั้ง
"นางไม่ได้กินอะไรเลยมาเกินกว่าสามสิบชั่วโมงแล้ว" เขากล่าว "แล้วสภาพอากาศแบบนี้ ต่อให้นางอยากออกไปล่าเหยื่อก็เป็นเรื่องยาก"
ทัศนวิสัยต่ำ ลมแรง ลูกเห็บหนาแน่น ล้วนเป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อนกทุกชนิด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหยี่ยวเพเรกรินวัยรุ่นที่อายุยังไม่ถึงหนึ่งปีครึ่งเลย