ซูเจียวเจียวรู้สึกว่าตัวเองชาติที่แล้วต้องเคยช่วยกาแล็กซีเอาไว้ ไม่เช่นนั้นคงอธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงข้ามเวลาได้ติดต่อกันหลายครั้ง
นางลืมตาขึ้นมา ก็พบกับทิวทัศน์สีทองที่บิดเบี้ยวเพราะคลื่นความร้อน
ท้องฟ้าไม่มีเมฆแม้ก้อนเดียว ดวงอาทิตย์เหมือนลูกไฟลูกยักษ์แขวนอยู่เหนือหัว
ซูเจียวเจียวอยากขยับตัว แต่กลับพบว่าแขนขาของตัวเองกลายเป็นเส้นใยฝ้ายสี่เส้นที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งเลยแม้แต่น้อย
นางก้มหน้ามองดูร่างกายใหม่ของตัวเอง
สีขาว สีขาวบริสุทธิ์
แต่ไม่ใช่สีขาวหนานุ่มฟูของเสือดาวหิมะ หากเป็นขนสีขาวบริสุทธิ์ที่สั้นและแน่น ติดแนบไปกับตัว
ความทรงจำส่วนหนึ่งที่ไม่ใช่ของนางหลั่งไหลเข้ามาในหัวเหมือนน้ำท่วม คลอดก่อนกำหนด กลายพันธุ์ สิงโตขาว ลูกสัตว์อายุหนึ่งปี
สมองของซูเจียวเจียวหยุดทำงานไปสามวินาที บัฟซ้อนกันเต็มไปหมดเลย!
ข้ามเวลาก็ข้ามเวลาเถอะ จากเสือดาวหิมะกลายเป็นสิงโตก็ช่างเถอะ แล้วทำไมยังต้องกลายเป็นลูกสัตว์อีก?
เดินเซไปข้างหน้าสองก้าว แล้วก็หัวทิ่มลงไปในกอหญ้า
ไม่แปลกใจเลยที่ถูกขับไล่ออกมา ร่างแบบนี้เป็นตัวถ่วงชัด ๆ
ซูเจียวเจียวหมอบอยู่ในกอหญ้า หน้าฝังอยู่ในดิน ทั้งตัวไม่อยากขยับเลยแม้แต่น้อย
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ชาติที่แล้วตอนที่เพิ่งข้ามเวลามา อย่างน้อยตัวเองก็ยังเป็นเสือดาวหิมะวัยรุ่น ถึงแม้จะไร้ประโยชน์ แต่ก็ยังวิ่งกระโดดได้