เมื่อสติกลับคืนมา สิ่งแรกที่ซูเจียวเจียวสัมผัสได้ไม่ใช่แสงสว่าง แต่เป็นเสียง
ไม่ใช่เสียงที่หูรับรู้ แต่เป็นการรับรู้ที่ลึกซึ้งและเก่าแก่ยิ่งกว่า
ร่างของนางลอยละล่องอยู่ในความเวิ้งว้างสีครามสุดลูกหูลูกตา
น้ำทะเลแผ่วเบาเสียดสีผิวกายราวกับแรงต้านอันอ่อนโยน ประคองร่างนางให้ลอยละล่องอย่างช้า ๆ อย่างนุ่มนวล
นางรู้สึกได้ว่าร่างกายของตนใหญ่โตเกินกว่าที่คาดคิดไว้มาก
แล้วนี่...นางกลายเป็นปลาใหญ่ตัวหนึ่งงั้นหรือ?
ความคิดของซูเจียวเจียวหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ไม่ใช่นะ ช่วงกว้างแบบนี้มันกระโดดข้ามไปไกลเกินไปหรือเปล่า?
หลายชาติก่อนหน้านี้รวมกัน ไม่ได้วิ่งอยู่บนบกก็บินอยู่บนฟ้า ตอนนี้ดันส่งนางลงทะเลเลยหรือเนี่ย?
นางยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับเรื่องนี้ ความทรงจำช่วงหนึ่งก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง
วาฬเพชฌฆาตพเนจร อายุแปดปี ด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกที่อยู่นอกสายตาของแม่ ปีนี้เองจึงออกจากฝูงด้วยความสมัครใจ
ซูเจียวเจียวทำความเข้าใจกับความทรงจำเหล่านี้ หางของนางเผลอสะบัดหนัก ๆ อย่างไม่รู้ตัว
แรงขับเคลื่อนมากกว่าที่คิดไว้มากเสียอีก ร่างทั้งร่างพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเป็นระยะทางไกล
นางทรงตัวมั่นคง ก้มหน้ามองครีบอกคู่กว้างใหญ่ของตัวเอง แล้วหันกลับไปมองครีบหางขนาดมหึมาอันนั้น
ปีกของเหยี่ยวเพเรกรินนั้นเบาบาง แหลมคม เกิดมาเพื่อความรวดเร็ว ส่วนครีบอกของวาฬเพชฌฆาตนั้นกลมมน หนาแน่น เต็มไปด้วยพลัง
ซูเจียวเจียวสั่นสะเทือนเบา ๆ ทางโพรงจมูก ปล่อยเสียง "คลิก" ออกมาแผ่วเบา
เสียง "คลิก" นั้นถูกปล่อยออกจากถุงน้ำมันหน้าผากของนาง ทะลุผ่านชั้นน้ำนับไม่ถ้วน แตะต้องฝูงปลา แนวปะการัง และสาหร่ายทะเลรอบข้าง ก่อนจะหอบเอาข้อมูลเหล่านั้นย้อนกลับมา ก่อร่างเป็นแผนที่เสียงที่ชัดเจนและเป็นสามมิติยิ่งกว่าการมองเห็นด้วยตาเสียอีก