ไอ้ชายผมแดงที่เข้าใจทุกอย่างแล้ว แท้จริงแล้วไม่อยากพบฉินหลงอีกเลย
พรสวรรค์ทุกอย่างที่ตนภาคภูมิใจ กลับไร้ผลต่อหน้าคนผู้นี้
แต่ความโลภกลับเข้าครอบงำสติตลอด
ตอนที่มาถึงที่นี่ และเห็นหีบสมบัติสีทองขนาดใหญ่บนต้นไม้นั่น
เขาก็ไม่สามารถขยับเท้าหนีไปได้อีก
คราวนี้ดีเลย ไม่เพียงพรสวรรค์จะหายไป พลังก็พลอยหมดตาม
ไม่เพียงต้องรับมือซอมบี้พันตัว ยังต้องเผชิญหน้ากับเจ้าคนน่ากลัวนี่อีก
ที่ทำให้ยิ่งสิ้นหวังคือ คนคนนี้ฆ่าซอมบี้ธรรมดาพันตัวได้ราวกับหั่นผักแล่ปลา
ครั้นเห็นฉินหลงมองตนด้วยรอยยิ้ม ก็เกือบขี้แตกหนีตายอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้เขาไม่มีแม้โอกาสอ้าปากพูด
บาดแผลบนร่างยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ซอมบี้ที่เหลือพวกนี้ ยิ่งรู้สึกดุดันขึ้นทุกที
ไอ้ชายผมแดงตอนนี้จวนจะสิ้นหวังเต็มทนแล้ว
เขาอยากกลับไปยังบ้านไม้ของตัวเอง แต่มันไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย ก่อนหน้านี้ก็ลองมาแล้ว
เวลายังไม่ถึง ออกจากดินแดนสมบัติล้ำค่านี่ไม่ได้!
ฉินหลงไม่มองชายหนุ่มผมแดงคนนั้นอีก
หันหลังเดินไปยังจุดที่เลิ่งเฟิงอยู่
มาถึงตรงหน้าเลิ่งเฟิง ซอมบี้พวกนั้นก็ไม่สนใจตนเลย
ดูท่าซอมบี้ของใครก็โจมตีคนนั้นสินะ?
เลิ่งเฟิงยังนับว่าสงบนิ่ง เพียงแค่มองฉินหลงแวบหนึ่ง แล้วก็สังหารซอมบี้ต่อไป
"นายคือเลิ่งเฟิงใช่ไหม!"
"อืม ไม่ผิด ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คุณก็คงเป็นฉินหลงใช่ไหม!"
ที่เลิ่งเฟิงเดาตัวตนของตนออก ฉินหลงไม่ได้แปลกใจเลย