แต่คนที่ไม่มีพรสวรรค์เลยสักอย่าง จะไปช่วยนางได้อย่างไร
ค่ำคืนนี้ ผ่านพ้นไปท่ามกลางความคิดฟุ้งซ่านของเลี่ยอา
"วันนี้หนาวสุดขั้ว ผู้รอดชีวิตที่ต้องการออกนอกบ้าน โปรดเตรียมพร้อมรับมือความหนาว!"
เสียงปลุกให้ฉินหลงตื่นขึ้น ส่วนโจวเหวินฮุ่ยยังคงไม่ยอมตื่นตามเวลาเช่นเคย
ร่างกายของฉินหลงแข็งแกร่งเกินไป
หนาวสุดขั้ว?
นี่มันแปลกใหม่ดี
ก่อนหน้านี้เกิดสภาพอากาศร้อน
แต่ไม่ได้ระบุว่าเป็นร้อนจัดหรืออะไรทำนองนั้น
แต่วันนี้กลับบอกว่าหนาวสุดขั้ว
นั่นย่อมหมายความว่าวันนี้อากาศข้างนอกหนาวเย็นมาก!
อันที่จริง ทันทีที่เสียงในหัวสิ้นสุด ฉินหลงก็รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่ลดลงทันที
ต้องรู้ว่าบ้านไม้ของตนตอนนี้เป็นระดับเจ็ดแล้ว
ในระดับบ้านไม้เช่นนี้ ความหนาวยามค่ำคืนไม่จำเป็นต้องจุดไฟก็อบอุ่นได้
แต่ตอนนี้ แม้กระทั่งบ้านไม้ระดับเจ็ดของตน ก็ยังรู้สึกถึงไอเย็นวาบหลังจากได้ยินเสียงนั้น
ฉินหลงลุกขึ้นเงียบๆ ลงมาชั้นล่างจุดไฟ
ยังดีที่เมื่อจุดไฟในบ้านไม้ระดับเจ็ด อุณหภูมิภายในห้องก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
เลี่ยอาตื่นนานแล้ว ถ้าพูดให้ถูกคือไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ
เมื่อครู่ก็รับรู้ถึงไอเย็นเช่นกัน
แต่ไม่นาน อุณหภูมิก็กลับมาเป็นปกติ
หากนี่เป็นบ้านไม้หลังเก่าของนาง ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะหนาวสักแค่ไหน
เมื่ออุณหภูมิกลับมาเป็นปกติ ฉินหลงก็เหลียวดูหน้าต่างแชทภูมิภาค
เป็นไปตามคาด ตอนนี้ในช่องแชทมีแต่เสียงโอดครวญ
เชี่ย สมกับเป็นหนาวสุดขั้วจริงๆ กางเกงในข้าล่ะแข็งเป็นน้ำแข็ง ตอนนี้ถ้าไม่นั่งล้อมกองไฟคงกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งไปแล้ว!