ต้องหาอะไรกินก่อน เติมพลังให้ร่างนี้สักหน่อย
เจ้าของร่างเดิมนี่มันขี้ขลาดเหมือนหนู หลบอยู่ในถ้ำใต้ดิน
กัดกินพวกเดียวกัน เรื่องแบบนี้ฉินหลงทำไม่ลงหรอก
ที่อื่นข้างนอกอีกหลายแห่งก็หาของกินได้
โลกนี้คนเกือบทั้งหมดกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว
มีแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่เป็นโรคเรื้อรังบางอย่างเท่านั้นที่ไม่ติดเชื้อ
แต่พืชพันธุ์ข้างนอกปลอดภัย ไม่ได้กลายพันธุ์ ยังกินได้
แต่ซากศพเคลื่อนที่เกลื่อนไปหมด ถ้าจะไปเก็บผลไม้เสี่ยงอันตรายเหมือนกัน
ทว่าฉินหลงไม่กลัวเรื่องพวกนี้
ออกจากถ้ำ ฟันซอมบี้ทิ้งไปสองสามตัวตามทาง
ไม่นานก็เจอป่าละเมาะแห่งหนึ่ง
ในป่ามีต้นไม้ต้นหนึ่งเต็มไปด้วยผลสีแดง
บางผลสุกจนร่วงหล่นเกลื่อนพื้น
กินได้
ฉินหลงเห็นมดหลายตัวพากันแทะกิน
เลยปีนขึ้นต้นไม้ ยัดผลไม้เข้าปากรัวๆ
เข้าเกม ความรู้สึกของร่างกายในเกมคือของฉินหลง หิวจริงๆ
ยัดไปไม่รู้กี่ผล
พละกำลังในร่างกายค่อยๆ กลับคืนมา ความรู้สึกร้อนรุ่มในท้องคล้ายไฟเผาก็หายไปในที่สุด
ผลไม้นี้รสชาติไม่ค่อยดี แต่กินอิ่ม ไม่นานนักพลังก็ฟื้นขึ้นทีละน้อย
ฉินหลงถือดาบมุ่งหน้าไปตามทางใหญ่ คราวที่แล้วเข้าใจวิธีการออกแรงสังหารที่ใช้แรงน้อยที่สุด
ครั้งนี้นอกจากจะฝึกวิธีการออกแรงให้คล่องขึ้นแล้ว ยังต้องการทดสอบความคิดหนึ่งของตัวเอง
สกิล!
สกิลนี่นับว่าหายากมาก จนถึงตอนนี้ฉินหลงได้มาแค่เล่มเดียวคือระบำอสูรหมู่!