โจวเหวินฮุ่ยช่างใส่ใจรายละเอียดดีจริง
ใคร ๆ ก็ว่า ยามผู้หญิงเห็นผู้หญิงด้วยกัน มักเต็มไปด้วยการเปรียบเทียบและเล่ห์เหลี่ยมสารพัด
แต่โจวเหวินฮุ่ยกับเลี่ยอา อย่างน้อยตอนนี้ฉินหลงก็ไม่เห็นแววอารมณ์เช่นนั้น
คงเป็นเพราะทั้งคู่ต่างเป็นลูกน้องของตนกระมัง!
ป้อนข้าวให้เลี่ยอาเสร็จ เหวินฮุ่ยก็ลงมาชั้นล่าง กินอีกนิดหน่อยแล้วทุ่มตัวลงกับงานทันที
ฉินหลงมองโจวเหวินฮุ่ย พลางคิดในใจว่าสักวันหนึ่งควรให้เธอประจักษ์แก่ใจถึงด้านมืดของมนุษย์
ให้เธอเข้าใจว่า ในโลกนี้ สิ่งที่เจ้าเห็นหาใช่สิ่งที่เจ้าเห็น
ความดีและความชั่วร้าย อยู่แค่เพียงเสี้ยวความคิด อย่ายึดถือเอาชีวิตผู้อื่นมาเป็นภาระตลอดไป
นี่คือโลกวันสิ้นโลก โลกที่ไร้ระเบียบและกฎหมาย
ในโลกเช่นนี้ การเชือดเฉือนไม่เหลือกระดูก คือเรื่องปกติ
คิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าลืมมันไปเถอะ
นางยังมีความเมตตาอยู่ ก็ปล่อยให้นางเก็บความเมตตานั้นไว้เถิด
อย่างไรเสียมีตนอยู่ ก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร
ลูกน้องที่เปี่ยมเมตตาตลอดกาล ย่อมสนุกกว่าลูกน้องที่ไร้หัวใจเป็นไหน ๆ
ข่าวดีคือเลี่ยอาอีกไม่นานก็จะฟื้นเป็นปกติแล้ว
มิเช่นนั้นคงเหมือนเลี้ยงเสี่ยใหญ่ไว้สักคน
เสื้อขนเป็ดจำนวนมากถูกโจวเหวินฮุ่ยนำขึ้นขาย
วันนี้ฉินหลงแทบไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ได้เพียงทรัพยากรพื้นฐาน แค่ไม่ขาดทุนก็พอแล้ว
แต่ตราบใดที่จำนวนผู้รอดชีวิตในภูมิภาคนี้มากพอ ยอดฝีมือที่นำหน้าอย่างตนก็ย่อมได้ของดีอย่างต่อเนื่อง