แค่คิดในหัวก็ไม่ผิดกฎหมาย!
ขวานหินในมือไม่หยุดนิ่ง เหวี่ยงฟันเข้าใส่ต้นไม้ใหญ่ต้นที่สอง
ระหว่างโค่นต้นไม้ ฉินหลงก็ตรวจสอบกำไลข้อมือและคู่มือเอาชีวิตรอดคร่าว ๆ
กำไลข้อมือนี้ดูราวกับฝังแนบไปกับแขนตัวเอง
ไร้สัมผัสใด ๆ กลมกลืนประหนึ่งเป็นเนื้อเดียวกัน
แค่จิตขยับ หน้ากระดานฟ้าสดก็เด้งขึ้นมา
อินเทอร์เฟซแชทประจำเขต อินเทอร์เฟซแชทมวลมนุษย์ (สีดำ) อินเทอร์เฟซตลาดซื้อขาย อินเทอร์เฟซเพื่อน (สีดำ) ร้านค้า!
อีกครู่ ฉินหลงก็ปะติดปะต่อฟังก์ชันของกำไลข้อมือได้ราว ๆ หนึ่ง
ที่แท้มนุษยชาติบนดาวสีคราม ถูกเด้งมาที่นี่กันหมดแล้ว
กำไลข้อมือทำให้มนุษย์ติดต่อสื่อสาร ซื้อขายแลกเปลี่ยนกันได้
แชทมวลมนุษย์ตอนนี้เป็นสีดำ ยังไม่เปิดใช้งาน!
มนุษยชาติทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นเขตย่อยมากมาย
ตัวเลขประชากรประจำเขตขึ้น 10000!
หนึ่งเขตคงมีหนึ่งหมื่นคน!
ในอินเทอร์เฟซตลาดซื้อขาย ทุกคนแลกเปลี่ยนกันได้
แลกของที่ตัวเองต้องการ!
ส่วนร้านค้า พอเปิดดู ตอนนี้มีแค่ของกินดื่มกับเครื่องมือง่าย ๆ!
แต่สกุลเงินนี่ ชวนให้ฉงนจริง!
อายุขัย!
อยากซื้อของในร้านค้านี้ ต้องใช้อายุขัยของตัวไปซื้อ!
น้ำบริสุทธิ์หนึ่งถังห้าชั่ง ต้องใช้หนึ่งปีอายุขัย!
ขวานเหล็กหรือเครื่องมืออื่น ๆ อย่างละหนึ่งด้าม ต้องใช้สิบปีอายุขัย!
นี่มันเกินไปหน่อยแล้ว
เอาอายุขัยตัวเองมาแลกของพวกนี้
มันเกินจินตนาการจริง ๆ
น้ำห้าชั่งก็ใช้หนึ่งปีอายุขัย
ถ้าข้างนอกหาน้ำไม่ได้ แถมไม่มีของไปซื้อขายแลกเปลี่ยน
เช่นนั้นก็ต้องใช้อายุขัยตัวเองดื่มน้ำสิ
ปกติมนุษย์คนหนึ่งมีอายุขัยเท่าไหร่กัน?
ดูจากของในร้านค้าที่ใช้แลกเปลี่ยนได้นี่
คนวัยกลางคนทั่วไป แค่แลกเครื่องมือไม่กี่ด้าม ก็เดี้ยงสนิทเลย!
แถมคุณยังไม่รู้ว่าตัวเองเหลืออายุขัยเท่าไหร่!
เพราะในร้านค้ามีจอแสดงอายุขัย ซึ่งต้องใช้สิบปีอายุขัยถึงจะแลกได้
ต้องมีจอแสดงอายุขัย ถึงจะเห็นว่าตัวเองเหลืออายุขัยอีกกี่ปี
นี่มันการพนันชัด ๆ!
แต่จอแสดงอายุขัยนี่ เป็นของจำเป็นจริง ๆ
ไม่งั้นอายุขัยเหลือไม่กี่ปี คุณสุ่มสี่สุ่มห้าแลกเครื่องมือที่ใช้อายุขัยสิบปี ก็เดี้ยงสลบไปเลยสิ!
เปิดอินเทอร์เฟซแชทประจำเขต
ข้างบนเต็มไปด้วยข้อความแชทของเขตนี้!
“โอ๊ยแม่เจ้า นี่ส่งกูมาไหนเนี่ย?”
“ยังไงก็ไม่ใช่เตียงหวานเธอหรอก!”
“ข้าหูฮั่นซานไม่มีวันเป็นทาส ปล่อยข้าไป!”
“ไอ้โง่บวกหนึ่ง......”
“เมื่อกี้ข้าออกไปดู พวกเอ็งลองทายดูสิ หมีสีน้ำตาลยักษ์สองตัวกำลังแยกเขี้ยวใส่ข้า!”
“เหลือเกิน พี่ชายเอ็งโชคไม่ดีจริง เดี๋ยวได้กลายเป็นขี้หมีแน่”
“หมีก็ยังดีนะ หน้าบ้านข้ามีซอมบี้ยืนอยู่ตัวหนึ่ง น้ำหนองบนหน้าหยดแหมะเต็มพื้น!”
“แม่ง มีซอมบี้จริงด้วย กูจะเป็นจักรพรรดิซอมบี้!”
“พวกบนนั้นอ่านนิยายเยอะไปหรือเปล่า เป็นขี้เหลืองยังจะดีกว่า!”
“ข้างนอกข้า ทำไมเป็นหน้าผาชัน ไม่ได้บอกว่ามีถนนหรอกหรือ? ให้ข้าบินขึ้นไป?”
“น้องชาย ข้าก็เป็นเหมือนเอ็ง ออกประตูเจอแต่ทราย ทรายเต็มนภา! แม้แต่ซอมบี้ก็ไม่เห็น”
“พวกเอ็งลองทายดูสิ ข้าเดินออกไปเจอกระต่ายสามขาตัวหนึ่ง เผลอเหยียบตายก็มีขวดน้ำโผล่มา ป้ายก็ไม่มี!”
“ข้าเพิ่งใช้ขวานหินในห้องฟันต้นไม้เล็ก ๆ ริมทางไม่กี่ที กลายเป็นแผ่นไม้กระดานเลย!”
“ใต้บ้านพัง ๆ นี่ มีล้อจริงอย่างที่ว่าเดินได้ แต่ล้อไม้ใกล้แตกนี่ มันเดินได้จริงหรือ?”
“ว่าแต่พรสวรรค์พวกเอ็งเป็นอะไรบ้าง อย่าเอาแต่พูดจาไร้สาระ!”
“โอ้ว กูไร้เทียมทานแล้ว พรสวรรค์ระดับ A เพิ่มความแข็งแกร่งของสิ่งของ ขวานหินพอผ่านการเสริมพลังกู ก็กลายเป็นแบบขวานเหล็ก!”
“อิจฉาจัง ท่านผู้นี้มีพรสวรรค์แบบนี้ วันหน้าต้องผงาดแน่ ขอเกาะแข้งเกาะขา พรสวรรค์ข้าคือทำให้ที่นอนอุ่นได้!”
“นึกไม่ถึงว่าในเขตเราจะมีคนระดับ A อยู่ สาธุ”
“ทำไมข้าได้แค่ระดับ D รีดน้ำได้วันละห้าร้อยมิลลิลิตร!”
“ก็ไม่เลวนะ อย่างน้อยไม่กระหายตาย พรสวรรค์ข้าควบคุมธาตุไฟ แต่เปลวไฟมันเท่าไฟแช็ก นี่จะย่างตั๊กแตนหรือ?”
“พรสวรรค์ข้าคือระบุสารพิษ!”
“พรสวรรค์ข้าควบคุมอึ!”
“ข้าทำให้อวัยวะคนอื่นขยายกับหดได้!”
“โอ้ว พวกข้างบนนี่ขั้นเทพนะ วันหน้าอาจใช้ความสามารถนี้แลกทรัพยากรได้ไม่น้อย!”
......
บนอินเทอร์เฟซแชทประจำเขต ถ้อยคำสนทนาทุกรสท่วมท้นต่อเนื่อง
ยังมีพวกตามหาครอบครัวอีก น่าเสียดายในกลุ่มแชทมหาศาลเช่นนี้ โดยมากก็แค่ฉายวาบแล้วผ่านเลย
ฉินหลงไม่มีครอบครัว จึงไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้
ก็แค่สงสัยว่าพวกคนแก่ อ่อนแอ และทุพพลภาพบนดาวสีครามจะทำอย่างไร
ต่างคนต่างอยู่คนเดียว หนึ่งบ้าน หนึ่งเส้นทาง
พวกเด็กเล็ก ทารก ผู้พิการ คนแก่ จะมีชีวิตรอดได้ยังไง!
สะบัดความคิดในหัวทิ้งไป ฉินหลงตรวจดูคู่มือเอาชีวิตรอดคร่าว ๆ
ของสิ่งนี้เดิมอยู่ในบ้าน พอหยิบขึ้นก็ผนวกเข้ากับกำไลข้อมือ
ต่อจากนี้อยากดูคู่มือ ก็เปิดดูบนกำไลข้อมือได้เลย
อ่านที่พวกนั้นแชทกัน ฉินหลงถึงเพิ่งรู้สึกเหงื่อเย็นซึม!
ตัวเองเดินออกมาบุ่มบ่าม ลืมสนิทเรื่องว่ามีซอมบี้!
นี่คือโลกที่ซอมบี้ยึดครอง!
ไม่รู้ว่าเพราะลักษณะภูมิประเทศของตัวเองหรือไม่ ตั้งแต่เปิดประตูมาก็ยังไม่เห็นซอมบี้
นับว่าโชคดีระเบิด!
ที่นี่เป็นโลกของซอมบี้ เพราะงั้นต้องระวังตัวหน่อย
แถวนี้อาจยังมองไม่เห็นซอมบี้ อาจเป็นเพราะพื้นที่ป่าไม้ชุกชุม
ต่อให้โผล่มา ก็ไม่น่าจะมาเป็นฝูงใหญ่
ไม่งั้นผู้เอาชีวิตรอดวันแรกก็มีทางเดียวคือตาย!
มาแค่หนึ่งสองตัว ฉินหลงมั่นใจจัดการได้
ฝีมือเขาถึงขั้น!
บนกำไลข้อมือมีพื้นที่เก็บของ เหมือนในนิยายหลอกขายพวกนั้น
ภายในมีมิติใช้เก็บของได้
มีสิบช่อง
แผ่นไม้ยี่สิบแผ่นถูกใส่เข้าไป ในช่องหนึ่งก็ปรากฏรูปแผ่นไม้
“ครืน”
ต้นไม้ต้นที่สองก็กลายเป็นแผ่นไม้ เช่นกันภายใต้การเสริมพลังของขวานหิน มันกลายเป็นยี่สิบแผ่น!
เก็บเข้าพื้นที่ แผ่นไม้ตอนนี้รวมเป็นสี่สิบแผ่น
เหลืออีกแค่สิบแผ่นก็จะอัปเกรดบ้านไม้ระดับหนึ่งได้
ต้องเร่งอัปเกรดบ้านไม้ด่วน ล้อไม้ปริแตกนั่นเดินทางลำบาก
แต่ละวันต้องเดินอย่างน้อยหนึ่งกิโลเมตรนะ!
ที่นี่คือขุมทรัพย์ผลิตไม้
ต้องใช้ประโยชน์ให้เต็มที่
ในเขตนี้ มีผู้ตื่นพรสวรรค์ระดับ A โผล่มาแล้ว อย่าประมาท
ส่วนจะมีใครระดับ S เหมือนตัวเองหรือไม่ ก็ยังไม่แน่
อย่างน้อย พรสวรรค์ระดับ S ของตัวเอง ก็ยังไม่เคยบอกใคร
สิ่งที่น่ากลัวกว่าซอมบี้ แท้จริงคือใจคน
เส้นทางอาจตัดกัน แปลว่าสามารถพบผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นได้
นี่คืออันตรายที่สุด โดยเฉพาะในโลกเอาชีวิตรอดที่ไร้ระเบียบเช่นนี้!