ของที่ต้องใช้ก็เป็นแค่วัตถุดิบพื้นฐาน
ฉินหลงผลิตออกมาสองสามห่อทันที
ลองชิมเองก่อน แล้วค่อยผลิตทีละมาก ๆ ทีหลัง
นี่ก็ถือเป็นสินค้าที่ซื้อขายได้ในระยะยาว
หนึ่งห่อมีขนาดแค่กำปั้น ใช้ได้ไม่กี่ครั้ง
แต่วัตถุดิบที่ต้องการก็น้อยมากเช่นกัน
ต่อให้ฉินหลงซื้อขายด้วยวัตถุดิบพื้นฐานหนึ่งชิ้น ก็ยังได้กำไรงาม
ของสิ่งนี้ ต่อให้ในภายภาคหน้า ก็ไม่มีทางตกยุค
เป็นสิ่งที่ผลิตได้ตลอด
ถึงแม้จะได้กำไรไม่มากต่อหนึ่งห่อ แต่นั่นก็เป็นแหล่งรายได้สำคัญแล้ว
คุยกับเลิ่งเฟิงสองสามประโยค ฉินหลงก็ไปเตรียมอาหารเย็น
ตอนนี้เหวินฮุ่ยกับเลี่ยอาจดจ่ออยู่กับการจัดระเบียบวัตถุดิบ ฉินหลงก็ไม่อยากรบกวน
ทำอาหารเอง
ยังไงตอนนี้วัตถุดิบหลากหลายก็มีเยอะ จะทำมากแค่ไหนก็ได้
เตรียมเนื้อสัตว์และผักไว้เพียบ
ใส่เครื่องปรุงรวมลงไปนิดหน่อย
อาหารที่หอมกรุ่นอยู่แล้วก็ยิ่งเย้ายวนชวนหิวขึ้นมาทันที
แม้แต่เหวินฮุ่ยกับเลี่ยอาที่ยังจดจ่ออยู่ก็ยังถูกกลิ่นฉุดจมูกจนหันมาทันควัน
เนื้อสัตว์อสูรเดิมก็อร่อยอยู่แล้ว ยิ่งใส่เครื่องปรุงรวม
มื้อนี้ทั้งสามคนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย
หอมเกินไปแล้ว
"ดูท่าวันหลังเราคงต้องทำใจให้ชินกับการได้ลิ้มรสของอร่อยแบบนี้ทุกวันเสียแล้ว!"
ฉินหลงพูดทีเล่นทีจริง
ตอนนี้ ฉินหลงไม่อยากเอาเครื่องปรุงรวมนี่ไปแลกด้วยวัตถุดิบพื้นฐานเพียงชิ้นเดียวแล้ว