“กุ้งอบน้ำมัน萝卜ผัดเนื้อวัว ซี่โครงหมูนึ่งกระเทียม?”
เจียงหนานจือส่งเสียงรับในลำคอ ก่อนจะเอ่ยชื่ออาหารออกมาสองสามอย่าง
ล้วนเป็นอาหารที่อวิ๋นชีกินได้
ทั้งยังช่วยเจริญอาหารด้วย
คนอื่น ๆ ย่อมกินได้เช่นกัน
อย่างไรเสียเมื่อคืนเจียงหนานจือก็แทบไม่ได้กินอะไร
ก่อนหน้านี้ตกใจมากเกินไป จึงลืมไปชั่วขณะว่าหิว
หลังจากนั้นยังหารือเรื่องแผนการจัดตั้งองค์กรข่าวกรองกับเฮ่อชิงเยี่ยนและคนอื่น ๆ อีก ยิ่งทำให้ลืมความหิวไปเสียสนิท
ยามนี้ได้กลิ่นหอมสดใหม่ของปลา นางจึงเพิ่งรู้ตัวว่าหิวจนท้องร้องแล้ว
“ได้”
เฮ่อชิงเยี่ยนพยักหน้าโดยไม่ทันคิด ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วถามว่า “ไม่เหนื่อยหรือ?”
นางต้องทำอาหารมากมายเพียงลำพัง
เจียงหนานจือหยิบแครอตกับกระเทียมใส่ตะกร้า แล้วส่งให้เฮ่อชิงเยี่ยนตรง ๆ “เช่นนั้นคงต้องรบกวนองค์ชายล้างของพวกนี้ให้สะอาด แล้วแกะเปลือกให้หมดด้วย”
เฮ่อชิงเยี่ยนก้มมองตะกร้าไม้ไผ่ในอ้อมแขน “...”
ช่างกล้านัก!
นางกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร?
ม่อไป๋เห็นเฮ่อชิงเยี่ยนลงมือทำงานอยู่ จึงไม่อาจยืนมองเฉย ๆ ได้ ทำได้เพียงย่อตัวลง “นายท่าน ให้ข้าน้อยช่วยขอรับ”
ก่อนหน้านี้เฮ่อชิงเยี่ยนมีฐานะเป็นถึงองค์รัชทายาท จะเคยทำงานเช่นนี้ได้อย่างไร?
เขาออกแรงมากเกินไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนเล็บจิกเข้าไปในกลีบกระเทียม
ม่อไป๋อ้าปาก สอนอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ได้แต่ยอมแพ้เงียบ ๆ
เจียงหนานจือเพิ่งสับซี่โครงหมูและหมักเรียบร้อย ก็เห็นเฮ่อชิงเยี่ยนกำลังทำกระเทียมเสียเปล่า จึงใส่กระเทียมลงในตะกร้าให้เขาเพิ่มอีกสองสามกลีบ พร้อมทิ้งท้ายไว้ว่า
“องค์ชาย หากท่านทำมันเละอีก เช่นนั้นก็จงเตรียมใจแกะกระเทียมในกระสอบตรงนั้นให้หมดเถิด”