สายตาของเจียงหนานจือหยุดอยู่ที่อ้อมแขนขององค์รัชทายาทผู้ถูกปลด
นั่นคือทารกคนหนึ่งอย่างชัดเจน!
แถมยังเป็นทารกที่เพิ่งคลอดได้ไม่นาน
สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีนัก
เจียงหนานจือไม่กล้าคิดเลยว่าเหตุใดข้างกายองค์รัชทายาทผู้ถูกปลดจึงมีทารกแรกเกิดปรากฏตัวขึ้นมา?
นางได้แต่เอ่ยอย่างจนปัญญาว่า “ฝ่าบาท ทารกแรกเกิดดื่มได้เพียงนมเท่านั้น”
ยิ่งไปกว่านั้น นางจะไปมีน้ำนมจากที่ใดกัน?
ขณะกำลังครุ่นคิด จู่ ๆ มิติส่วนตัวก็มีเสียงดังตึงขึ้นมา
กระป๋องนมผงสำหรับทารกปรากฏขึ้นบนโต๊ะในมิติส่วนตัวอย่างไร้ที่มา
เจียงหนานจือเห็นแล้วก็ “......?!”
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เฮ่อชิงเยี่ยนขมวดคิ้ว มองเด็กน้อยในอ้อมแขน แล้วกล่าวเพียงว่า “เขาไม่มีมารดาแล้ว”
คำพูดประโยคเดียวกลับแฝงความหมายไว้มากมาย
เด็กที่ม่อซงพากลับมา น่าจะเป็นเด็กคนนี้
องค์รัชทายาทผู้ถูกปลดคงไม่พาเด็กของผู้อื่นกลับมาในเวลาเช่นนี้
ไม่เด็กคนนี้ก็เป็นบุตรของเขา หรือไม่ก็......เด็กคนนี้มีความสัมพันธ์กับเขาไม่ธรรมดา!
ก่อนที่ร่างเดิมจะแต่งเข้าจวนฉีอ๋อง ในจวนไม่มีแม้แต่อนุภรรยา
ความเป็นไปได้ข้อแรกจึงมีน้อย
เช่นนั้นก็เหลือเพียงข้อหลังแล้ว
เจียงหนานจืออยากอุดหูตัวเองเหลือเกิน
แต่เมื่อเห็นนมผงที่ปรากฏขึ้นในมิติส่วนตัวอย่างไร้ที่มา นางก็ไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็นได้
หรือว่ามิติส่วนตัวรู้ว่าองค์รัชทายาทผู้ถูกปลดต้องการความช่วยเหลือ จึงเสกนมผงออกมาให้กระป๋องหนึ่ง?