“ก๊อก ๆ—”
เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
“ผู้ใด?”
องครักษ์กำดาบข้างกายแน่นอย่างระแวดระวัง เมื่อมองลอดช่องประตูเห็นใบหน้าอันสูงศักดิ์จนมิอาจเอื้อม ลมหายใจก็สะดุดไปชั่วขณะ เขารีบปลดสลักแล้วเปิดประตูทันที
“คารวะคุณชาย”
องครักษ์กล่าวอย่างนอบน้อม “ฮูหยินกับคุณชายน้อยอยู่ที่เรือนด้านหลัง หัวหน้าสั่งไว้แล้วว่าหากคุณชายมา สามารถเข้าไปที่เรือนด้านหลังได้โดยตรง”
เฮ่อชิงเยี่ยนพยักหน้า “ลำบากเจ้าแล้ว”
เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปในโถงใหญ่
เผยอวี้ยังไม่ได้จากไป พอเห็นเขาเข้ามาก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ “องค์ชาย พระชายาและคนอื่น ๆ อยู่ที่เรือนด้านหลัง ข้าจะพาพระองค์ไปพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม”
ทุกคนมุ่งหน้าไปยังเรือนด้านหลังอย่างเร่งร้อน
“องค์ชาย!”
ท่านอู่อากับอู่หย่วนเห็นเฮ่อชิงเยี่ยนปรากฏตัวก็รีบเข้าไปหา “พระองค์ไม่เป็นไรใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
บนร่างเฮ่อชิงเยี่ยนเปื้อนเลือดไม่น้อย
เคราะห์ดีที่เวลานี้ด้านนอกมืดฟ้ามัวดิน ทั้งยังไม่มีผู้ใดเห็น
มิฉะนั้นคงทำให้ผู้คนไม่น้อยตกใจเป็นแน่
แม้เฮ่อชิงเยี่ยนจะมีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาคลายกังวลเรื่องความปลอดภัยของเขา
“ไม่เป็นไร”
เฮ่อชิงเยี่ยนก้มมองคราบเลือดบนร่าง คิ้วขมวดเล็กน้อย
เผยอวี้รีบก้าวออกมา “องค์ชาย น้ำร้อนกับเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเตรียมไว้พร้อมแล้ว พระองค์จะชำระกายเมื่อใดก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ม่อซงชะงักไปเล็กน้อย สมกับเป็นหัวหน้าขบวนการค้า ช่างรู้กาลเทศะจริง ๆ
“ดี”
เฮ่อชิงเยี่ยนเพิ่งรับคำ กำลังจะหันหลังจากไป
ประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่พลันเปิดออกจากด้านใน