“นายท่าน ท่านเชื่อใจคุณหนูรองจริงหรือขอรับ?”
ม่อซงยังคงระแวงเจียงหนานจืออยู่เสมอ
ยังไม่ต้องพูดถึงว่านางเป็นคนของจวนจงหย่งโหว แค่สิ่งของแปลกประหลาดมากมายที่นางมีติดตัว ก็ชวนให้ผู้คนอดสงสัยไม่ได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ฐานะของคุณชายน้อยยังเกี่ยวพันกับเรื่องสำคัญยิ่ง จะปล่อยให้คนนอกล่วงรู้เป็นอันขาดไม่ได้!
“ไม่เชื่อ”
เฮ่อชิงเยี่ยนก้มมองใบหน้ายามหลับอย่างสงบของเด็กน้อย
“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงมอบหยกพกให้คุณหนูรองเล่า หรือท่านไม่กลัวว่านางจะ...”
สิ่งที่ม่อซงกังวลที่สุด มิใช่เพียงหยกพกชิ้นนี้เป็นสัญลักษณ์ฐานะของเฮ่อชิงเยี่ยนเท่านั้น กระทั่งกองกำลังใต้บัญชาของเขาก็ยังถูกระดมได้ด้วยหยกชิ้นนี้
หากเรื่องนี้ถูกจวนจงหย่งโหวล่วงรู้ สำหรับพวกเขาแล้ว จะต่างอะไรกับการฝากชีวิตของตนไว้ในมือศัตรู?
“นางไม่ทำหรอก”
เฮ่อชิงเยี่ยนเงยหน้าขึ้น “หากเจียงหนานจือรู้ว่า ที่นางต้องสูญเสียบิดามารดาไป ล้วนเป็นเพราะจวนจงหย่งโหวหมายตานาง คิดใช้ตัวนางแต่งแทนเจียงซิงอวิ๋น พวกเขาจึงวางแผนสังหารบิดามารดาของนางอย่างแยบยล จนทำให้นางไร้ที่พึ่งและจำต้องกลับไปตระกูลเจียง...”
“เจ้าว่าเจียงหนานจือจะยังยืนอยู่ข้างตระกูลเจียงหรือไม่?”
เขาไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าเจียงหนานจือจะก่อคลื่นลมใหญ่โตเพียงใด
เพียงแต่เขาใคร่รู้ว่า คุณหนูรองผู้นี้คิดจะมีชีวิตต่อไปอย่างไร
ม่อซงพลันเข้าใจ “จริงด้วย หากคุณหนูรองรู้ว่าครอบครัวท่านลุงใหญ่ของนางเป็นคนสังหารบิดามารดา นางย่อมอยากให้พวกเขาชดใช้เลือดด้วยเลือด แล้วจะยังช่วยพวกเขาทำงานได้อย่างไร?”