“ไปตามเจียงหนานจือ”
เฮ่อชิงเยี่ยนได้สติแล้วสั่งม่อไป๋เสียงเข้ม
แม่หลิวพาซูหล่านเยว่หลบออกไปด้านนอก สีหน้าตื่นตระหนก “แย่แล้ว คุณชายน้อยกับฮูหยินยังอยู่ห้องข้าง ๆ!”
“ขอรับ”
ม่อไป๋ไม่กล่าวสิ่งใดอีก ชักกระบี่แล้วพุ่งไปยังห้องข้าง ๆ
ท่านอู่อาหน้าซีดเผือด เร่งตามไปติด ๆ
......
ห้องข้าง ๆ
เจียงหนานจือนอนหลับไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกความหิวปลุกให้ตื่น
พูดให้ถูกคือเจ้าตัวน้อยหิวจนตื่น แล้วส่งเสียงปลุกนางขึ้นมาด้วย
นางบิดขี้เกียจ ก่อนเดินไปข้างเตียงแล้วจิ้มแก้มเด็กน้อย “หืม หิวแล้วใช่หรือไม่? เดี๋ยวฉันชงนมผงให้”
นมผงที่นำออกมาก่อนหน้านี้หมดไปนานแล้ว
นางจึงหยิบออกมาใหม่อีกจำนวนหนึ่ง ใส่ไว้ในขวดกระเบื้องทรงน้ำเต้า
ไม่รู้ว่าเฮ่อชิงเยี่ยนจะสงสัยหรือไม่ว่าเหตุใดนมผงนี้จึงดื่มเท่าไรก็ไม่หมด
แต่จนถึงบัดนี้เขาก็ยังไม่เคยถาม
ดูเหมือนจะไม่พบพิรุธอะไร
ไม่ถามเสียยังดีกว่า
เด็กน้อยคงหิวจริง ๆ นางชงนมให้หนึ่งชาม ไม่นานก็หมดเกลี้ยง
เจียงหนานจือตบหลังให้เขาเรอเบา ๆ แล้วลูบท้องน้อย
หิวจริง ๆ แฮะ จู่ ๆ ก็อยากกินหลัวซือเฝิ่นขึ้นมา
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ห้องข้าง ๆ พลันเกิดเสียงปะทะดังสนั่น แสงดาบเงากระบี่วูบไหว
เจียงหนานจือขนลุกซู่ ตกใจจนแทบเสียขวัญ สัญชาตญาณทำให้นางคิดจะพุ่งไปทางประตู
พอวิ่งถึงหน้าประตู นางก็พลันนึกขึ้นได้ว่ายังมีเด็กอยู่บนเตียง
นางกัดฟันหันกลับไป อุ้มเด็กขึ้นมาแล้ววิ่งไปทางประตูอีกครั้ง