“สามี หยุดมือ!”
อวิ๋นชีรีบร้อนออกมาจากโรงเตี๊ยม
นางเห็นภาพตึงเครียดตรงหน้าเข้าพอดี จึงเอ่ยห้ามอย่างลนลาน
เผยอวี้ขมวดคิ้ว ทว่ายังคงยกมือขึ้นสั่งให้ผู้ติดตามเก็บอาวุธ
เขารีบประคองนางไว้ในอ้อมแขนด้วยความห่วงใย “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ อย่าได้หุนหันเช่นนี้อีก เข้าใจหรือไม่?”
อวิ๋นชีตบแขนเขาเบา ๆ จากนั้นจึงมองเจียงหนานจือซึ่งม่อซงคอยคุ้มกันอยู่ด้านหลัง
“แม่นาง เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิด นับแต่ข้าตั้งครรภ์มาก็แทบกินอะไรไม่ลง สามีข้าเป็นห่วงสุขภาพของข้า จึงร้อนใจไปหน่อย”
“หากล่วงเกินแม่นาง ข้าขออภัยไว้ก่อน ณ ที่นี้”
เจียงหนานจือรู้ว่าเป็นเพียงความเข้าใจผิด จึงไม่อยากดึงดูดความสนใจมากเกินไป “ม่อซง เก็บกระบี่เสีย”
ม่อซงเหลือบมองนางด้านข้าง ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเก็บกระบี่ ทว่ายังคงยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่จากไปไหน
“ไม่เป็นไรที่ฮูหยินชอบอาหารของข้า นับเป็นเกียรติของข้าแล้ว” เจียงหนานจือกล่าว
อวิ๋นชีผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก แล้วให้เสี่ยวเถานำของชิ้นใหม่เอี่ยมมาให้ เป็นปิ่นประดับมุกจากซีอวี้ รูปแบบดูแปลกตายิ่งนัก
“ของชิ้นนี้ถือเป็นของขอขมา จากขบวนสินค้าของบ้านข้าที่ผ่านซีอวี้แล้วเลือกซื้อของกระจุกกระจิกเหล่านี้มา หวังว่าแม่นางจะไม่รังเกียจ”
เจียงหนานจือกำลังจะรับไว้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นชี นางก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองไปยังสามีภรรยาคู่นั้น
“ขบวนสินค้า?”
อวิ๋นชียิ้มอย่างอ่อนโยน “ใช่แล้ว เป็นขบวนสินค้าของสามีข้า คนเหล่านั้นเป็นผู้คุ้มกันในขบวน”
เจียงหนานจือได้ยินแล้วก็รู้ทันทีว่าโอกาสทางการค้ามาถึงแล้ว