「นายท่าน ระหว่างฝังเข็ม ห้ามมีอารมณ์แปรปรวนเป็นอันขาด」
หมอกำลังฝังเข็มให้เฮ่อชิงเยี่ยนเพื่อสะกดพิษเอาไว้ และมาถึงช่วงสำคัญที่สุดแล้ว
ทว่าเมื่อปักเข็มลงไปกลับพบแรงต้านเล็กน้อย จึงรีบเอ่ยเตือน
เฮ่อชิงเยี่ยนหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มอารมณ์ที่เอ่อขึ้นมาในใจลงไปอย่างฝืนทน 「ฝังเข็มต่อ」
「ขอรับ」
ก่อนหมอจะฝังเข็มต่อ เขาเหลือบมองเจียงหนานจือที่อยู่ข้าง ๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า 「ฮูหยิน ประเดี๋ยวระหว่างฝังเข็ม ท่านต้องสงบใจเอาไว้ อย่ากระตุ้นนายท่านเหมือนเมื่อครู่อีก」
「...？」
หยาดน้ำตาน่าสงสารยังเกาะอยู่บนแก้มของเจียงหนานจือ นางมองหมออย่างไร้เดียงสาและงุนงง
อะไรนะ？
ฉัน？ไปกระตุ้นใคร？กระตุ้นองค์รัชทายาทที่ถูกปลดเนี่ยนะ？
ประเมินฉันสูงเกินไปแล้วมั้ง！
นางขยับตัวออกห่างอย่างเก้อเขิน 「ได้ ข้ารู้แล้ว」
ตกลงใครกันแน่ที่กำลังกระตุ้นใครอยู่？
ให้ตายสิ！
เฮ่อชิงเยี่ยนยังคงหลับตา ทว่าลูกกระเดือกกลับขยับขึ้นลงเล็กน้อย
หมอสูดหายใจลึก ตั้งสมาธิ แล้วฝังเข็มต่อ
เจียงหนานจือแอบภาวนาอยู่ในใจ ขอเพียงองค์รัชทายาทที่ถูกปลดผู้นี้มีบุญวาสนาและอายุยืนยาว อย่าเพิ่งสิ้นชีพเร็วถึงเพียงนี้เลย！
ควันเขียวลอยอ้อยอิ่งจากกระถางกำยาน กลิ่นหอมชวนผ่อนคลายกลับมิอาจทำให้ผู้คนคลายความตึงเครียด
กาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไป
จนกระทั่งผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม
「แค่ก...」
เฮ่อชิงเยี่ยนกระอักเลือดสีดำออกมาอีกคำหนึ่ง
เจียงหนานจือเห็นรอยเลือดสีแดงสดแต้มอยู่บนริมฝีปากบางของเขา กลับไม่มีอารมณ์พิศวาสแม้แต่น้อย คิดเพียงว่าต้องปรนนิบัติคุณชายผู้นี้ให้ดีโดยเร็ว
ไม่อย่างนั้นมิติส่วนตัวของฉันคงถูกเขาใช้จนไม่เหลือแม้แต่ 10 ตารางเมตรตามเดิม
「องค์ชาย ท่านยังไหวหรือไม่？」
ขณะเอ่ย นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากอกโดยไม่รู้ตัว แล้วยื่นมือไปเช็ดเลือดตรงมุมปากให้เขา
กลิ่นหอมจาง ๆ พลันลอยเข้าจมูกอย่างไม่ทันตั้งตัว
เฮ่อชิงเยี่ยนเผลอใจลอยไปชั่วขณะเพราะกลิ่นหอมนั้น