“เร็วเข้า! ตามหมอมา!”
ทุกคนพากันหลีกทางให้หมอเข้าไปตรวจชีพจรเฮ่อชิงเยี่ยน
“เป็นอย่างไรบ้าง? เหตุใดองค์ชายจึงกระอักโลหิตขึ้นมากะทันหัน?” ม่อซงถามอย่างร้อนใจ
หมอตรวจชีพจรอย่างละเอียด จากนั้นก็ย่อตัวลงมองคราบเลือดบนพื้น แล้วหยิบเข็มเงินจากห่อผ้าติดตัวออกมา แตะลงบนคราบเลือดเบา ๆ
ไม่นาน เข็มเงินก็เปลี่ยนเป็นสีดำให้เห็นอย่างชัดเจน
“มีพิษจริงหรือ?” ท่านอู่อาเอ่ยอย่างตื่นตะลึง
เมื่อเห็นภาพนี้ เผยอวี้พลันหายใจติดขัด เขารั้งชายเสื้อขึ้นแล้วคุกเข่าลงทันทีโดยไม่คิดอะไร
“ขอองค์ชายโปรดวินิจฉัยอย่างเป็นธรรม คนทั้งจวนไม่มีทางวางยาพิษองค์ชายเป็นแน่ ขอองค์ชายทรงตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่างด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
อย่างไรเสีย การทำร้ายเชื้อพระวงศ์ด้วยยาพิษเป็นโทษประหาร!
เขาต้องอายุยืนยาวสักเพียงใด ถึงได้คิดวางยาพิษเฮ่อชิงเยี่ยน?
ยิ่งไปกว่านั้น เฮ่อชิงเยี่ยนยังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขา
เขาจะลงมือกับผู้มีพระคุณได้อย่างไร?
หากเรื่องนี้ไม่ถูกสอบสวนให้กระจ่าง คนทั้งจวนของพวกเขาคงต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เป็นแน่
เสี่ยวเถารีบเข้าไปประคองอวิ๋นชีให้คุกเข่าลงด้วย
“องค์ชาย พระชายา พวกเราไม่มีทางคิดร้ายต่อผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง ขอองค์ชายกับพระชายาโปรดวินิจฉัยด้วยเพคะ” อวิ๋นชีเอ่ยทั้งที่มือประคองครรภ์ ดวงตาแดงก่ำ
สิ้นเสียงนั้น
คนอื่น ๆ ในจวนต่างพากันคุกเข่าลง “ขอองค์ชายกับพระชายาโปรดวินิจฉัยด้วย!”
เฮ่อชิงเยี่ยนใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบเลือดตรงมุมปากเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงเรียบ “ไม่เป็นไร เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ”
“จะปกติได้อย่างไร?!”
เจียงหนานจือมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ได้สติ พอได้ยินคำพูดนั้นก็หันไปบอกหมอทันที “ไม่ได้! ต้องตรวจให้ละเอียด หมอ ตรวจเขาให้ถี่ถ้วน อย่ามองข้ามรายละเอียดเล็กน้อยแม้แต่จุดเดียว”