“แม่นางน้อย เนื้อย่างนี่เป็นเนื้อย่างแบบซีอวี้หรือ?”
เจียงหนานจือกำลังย่างเนื้ออย่างขะมักเขม้น พลันได้ยินเสียงไพเราะนุ่มนวลดังขึ้น
นางเงยหน้ามอง ก็สบเข้ากับดวงตาของสตรีวัยกลางคนที่จ้องเนื้อย่างจนเป็นประกาย จึงพยักหน้าตอบ “ไม่ผิดเจ้าค่ะ ฮูหยินสายตาเฉียบแหลมยิ่ง นี่คือเนื้อย่างตำรับแท้จากซีอวี้ ฮูหยินอยากลองชิมหรือไม่เจ้าคะ?”
“ดี!”
สตรีผู้นั้นพยักหน้า มองเนื้อเสียบไม้ที่ย่างจนมีน้ำมันไหลเยิ้มอยู่ในมือของนาง แล้วกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว “เช่นนั้นข้าจะ...”
เจียงหนานจือสังเกตเห็นหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของสตรีผู้นั้น จึงรู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์
“เช่นนั้นฮูหยินให้โอกาสข้าสักครั้งเถิด”
นางเอ่ยขึ้นตรง ๆ พลางมองสตรีผู้นั้นด้วยรอยยิ้ม “ให้ข้าปรุงเนื้อย่างสูตรพิเศษที่ทำขึ้นเพื่อฮูหยินโดยเฉพาะ”
สตรีมีครรภ์กินของย่างได้ก็จริง ทว่าของย่างส่วนใหญ่ใช้น้ำมันและเกลือหนักมือ ไม่ค่อยดีต่อร่างกายนัก
จะกินอย่างไรให้ดีต่อสุขภาพ สำหรับเจียงหนานจือแล้ว นี่แทบเป็นข้อสอบที่เปิดตำราอยู่ตรงหน้า
นับแต่เปิดร้านอาหารเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ก็มีเศรษฐีและดารามากมายมาหานางเป็นพิเศษ เพียงเพื่อให้ปรุงอาหารสุขภาพตามความต้องการสักมื้อ
โดยเฉพาะผู้สูงวัย ร่างกายเผาผลาญได้ไม่ดี ทั้งยังอยากกินของอร่อย แต่ก็เป็นห่วงสุขภาพ
ส่วนดาราเหล่านั้นก็อยากลดน้ำหนักอย่างถูกสุขลักษณะ เพื่อให้ดูดีเวลาออกกล้อง อีกทั้งยังต้องกินให้อิ่มอร่อยด้วย
เพื่อคว้าลูกค้ารายใหญ่เหล่านี้ เจียงหนานจือถึงกับศึกษาวิชาโภชนาการโดยเฉพาะ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาหารสำหรับสตรีมีครรภ์
เป็นดังคาด พอสตรีผู้นั้นได้ยินคำว่า ‘สูตรพิเศษ’ ดวงตาก็พลันสว่างขึ้น มองสำรวจใบหน้าของเจียงหนานจือด้วยความสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นนางก็ยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นคงต้องรบกวนแม่นางน้อยแล้ว”
“เชิญฮูหยินเข้าไปด้านในเจ้าค่ะ”