อวิ๋นเหยาจือเป่าผมเสร็จ เส้นผมดำสนิทอ่อนสลวยทิ้งตัวลงบนไหล่ ยิ่งขับให้ใบหน้างามหยดย้อยมีเสน่ห์ เธอเม้มมุมปาก เดินเข้ามาหาอย่างหวาด ๆ นั่งเบา ๆ ตรงขอบโซฟา แนบชิดอันอี้
“พวกคุณรู้ไหมว่าพี่สาวฉันอยู่ที่ไหน”
เสียงของเธอนุ่มนวล แฝงความแหบพร่าจากความน้อยใจ
ก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง นอกจากอันอี้แล้ว อีกสี่คนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย C หมด จี้หยู่เป็นน้องปีหนึ่ง ส่วนเหยียนเชียนเหนียน หลีเยี่ยน และเหมยกุยเป็นปีสี่ และอยู่หอพักเดียวกัน
เหยียนเชียนเหนียนนึกย้อนไปอย่างละเอียด ตอนนั้นอวิ๋นมั่นยวี่ถือรูปของอวิ๋นเหยาจือมาถามพวกเขาจริง ๆ ในเวลานี้ เมื่อดูแล้ว เธอกับในรูปไม่ผิดเพี้ยน
“เคยเจอครั้งหนึ่งในเมือง D ครึ่งปีหลังวันสิ้นโลก เธอกำลังตามหาเธอ เธอไม่ได้ลงใต้ไปแล้วหรือ”
เขาจำได้ว่าตอนนั้นอวิ๋นมั่นยวี่พูดยืนกรานหนักแน่นว่าน้องสาวของเธอมุ่งลงใต้กลับบ้านตลอดทาง เธอจึงได้เร่งรีบตามลงใต้ไปไม่หยุด ถ้าคำนวณตามเวลา ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ควรถึงเมือง H นานแล้ว
อวิ๋นเหยาจือขมวดคิ้ว เต็มไปด้วยความงุนงงและน้อยใจ
เมื่อไรกันที่เธอเคยบอกว่าจะลงใต้
หลังจากวันสิ้นโลกปะทุ เธออยู่ที่โรงเรียนตลอด ดื้อรั้นรอพี่สาว แม้ภายหลังจะทนไม่ไหวจนต้องออกจากวิทยาเขต ก็ยังไม่กล้าไปไหนไกล ได้แต่หลบอยู่ในฐานที่มั่นแถวนั้นอย่างเสียไม่ได้
ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่ลู่โจวออกไปรวบรวมเสบียง เธอมักจะกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้เขาช่วยสนใจข่าวคราวของพี่สาวให้เธอ
คงเป็นเพราะพี่สาวไม่ได้เห็นกระดาษโน้ตที่เธอทิ้งไว้ในห้องนอน คิดว่าเธอกลับบ้านไปแล้ว