กลางดึก
อวิ๋นเหยาจือตื่นขึ้นอย่างมึนงง อวิ๋นมั่นยวี่ข้างกายหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอแผ่วเบา
เธอจ้องมองใบหน้าด้านข้างอันสงบของพี่สาว พลิกตัวไปมา นอนไม่หลับอีกเลย ใจว้าวุ่นไปด้วยเรื่องของลู่โจว
ลู่โจวตัวแสบ!
เธอกลัวว่าการเคลื่อนไหวจะปลุกคนให้ตื่น จึงค่อยๆ เปิดผ้าห่มลงจากเตียง แอบผลักประตูออกจากห้องนอน
บ้านพักเงียบสงัด เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟทางเดิน
อวิ๋นเหยาจือเดินไปที่ห้องครัว เปิดประตูตู้เย็นหยิบน้ำเย็นหนึ่งขวด เงยหน้าดื่มไปหลายอึก
ที่จริงแล้วบนโต๊ะหัวเตียงในห้องก็มีน้ำดื่มวางอยู่ แต่เธอก็ยังลงมาข้างล่าง เหมือนหาข้ออ้างให้ตัวเอง
ดื่มน้ำเสร็จ เธอไม่ได้กลับขึ้นไปห้องนอนชั้นสอง แต่ปล่อยให้เท้าก้าวไปทางโถงทางเดินห้องพักแขกอย่างควบคุมไม่ได้
ไม่รู้ว่าสุดท้ายแม่ให้ลู่โจวค้างคืนไหม
ดึกขนาดนี้แล้ว นิสัยของแม่ยังไงก็ต้องชวนเขาอยู่ค้างหนึ่งคืน
สองข้างทางเดินล้วนเป็นห้องพักแขก
อวิ๋นเหยาจือยกมือบิดเปิดประตูห้องแรก ด้านในว่างเปล่า เตียงนอนเรียบร้อย ไม่มีใครอยู่เลย
เธอค่อยๆ ปิดประตู แล้วเดินไปอีกฝั่งเปิดประตูห้องพักอีกห้องตรวจดู ห้องก็ยังเย็นชา ไม่มีร่องรอยว่ามีใครเคยพัก
อวิ๋นเหยาจือลดเปลือกตาลง รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หมุนตัวเตรียมจากไป เพิ่งปิดประตู จู่ๆ แผ่นหลังก็ชนเข้ากับแผงอกแข็งแกร่ง