ช่วงเวลาที่อยู่ในกองถ่ายมักผ่านไปอย่างรวดเร็ว ซุ่ยเหมี่ยวร่วมงานกับละครเรื่อง《ความโลภขั้นสุด》ตั้งแต่ต้นจนจบอย่างครบถ้วน พอถึงวันปิดกล้องก็รู้สึกใจหายอยู่บ้าง ในงานเลี้ยงฉลองปิดกล้อง ซุ่ยเหมี่ยวใช้ชาแทนเหล้า เดินชนแก้วกับทุกโต๊ะอย่างตั้งอกตั้งใจ ทั้งอาจารย์หม่า หยวนเจิ้งและคนอื่น ๆ ที่คอยช่วยเหลือพวกเธออย่างกระตือรือร้น ตลอดจนทีมงานจัดแสงและทีมอุปกรณ์ที่ขยันขันแข็ง อดทนทำงานไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
หวงอิงห้าวชนแก้วกับซุ่ยเหมี่ยว ก่อนจะดื่มเบียร์ในแก้วรวดเดียวหมด “รุ่นน้อง ไม่รู้เลยว่าจะขอบคุณเธอยังไงดี...”
ซุ่ยเหมี่ยวตบไหล่เขาเบา ๆ “ศิษย์พี่ ไม่ต้องพูดจาเกรงใจกันหรอก ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณที่พี่อดทนกับนิสัยจุกจิกของฉันระหว่างถ่ายทำ ต่อจากนี้คงต้องรบกวนพี่ช่วยติดตามเรื่องตัดต่อด้วยนะ”
ทุกคนกินเลี้ยงกันอย่างครึกครื้น หลังจากนี้ก็เข้าสู่ขั้นตอนการผลิตภาพยนตร์หลังถ่ายทำ ในฐานะนักเขียนบท ซุ่ยเหมี่ยวช่วยอะไรได้ไม่มากนัก แต่เธอก็ยังไม่มีเวลาพักผ่อนในเร็ว ๆ นี้ ละคร《ไฟโคมเริ่มสว่าง》ที่ตัดต่อเสร็จแล้ว ยังต้องเจรจากับสถานีโทรทัศน์อีก
ตั้งแต่แรกซุ่ยเหมี่ยวก็เล็งสถานีหมางไถไว้ เพราะฐานผู้ชมหลักเป็นผู้หญิงวัยหนุ่มสาว อีกทั้งยังได้เปรียบในด้านละครรักร่วมสมัย แต่การเจรจาครั้งนี้กลับไม่ราบรื่นนัก เพราะอีกฝ่ายเสนอราคาต่ำเกินไป สิทธิ์ออกอากาศแต่เพียงผู้เดียวรอบแรกให้แค่ตอนละ 200,000 หยวนเท่านั้น!!
ซุ่ยเหมี่ยวคิดไว้แล้วว่าราคาอาจจะต่ำ แต่ไม่คิดว่าจะต่ำขนาดนี้ ละครมีทั้งหมด 36 ตอน ได้เงินเพียง 7,200,000 หยวน ทั้งที่ราคาตลาดโดยทั่วไปตอนนี้เฉลี่ยอยู่ที่ตอนละประมาณ 400,000 หยวน อีกฝ่ายกลับหั่นราคาลงครึ่งหนึ่งเสียอย่างนั้น!