ตอนนี้เรื่องที่เป็นกระแสร้อนแรงที่สุดทั่วทั้งจวิ้นหลินชวนก็คือ เสิ่นอวี๋เสียสติไปแล้ว
ในโรงน้ำชาของตัวเมืองจือชวน บรรดาบัณฑิตพูดถึงเรื่องนี้กันอย่างไม่รู้เบื่อ
【ใครจะรู้ว่าเขาไปได้ยินเรื่องภูตประหลาดในป่าจากที่ไหน แล้วดันคิดว่าเป็นเทพแท้จริง ถึงกับสร้างอารามเต๋าขึ้นมา แบบนี้ไม่ถูกผลกรรมย้อนสนองหรือ】
【ชาวบ้านในจวิ้นหลินชวนน่าสงสารจริง ๆ ดันมีตัวปัญหาเช่นนี้อยู่ ไม่รู้จะก่อเรื่องวุ่นวายไปถึงไหน】
【อย่าเพิ่งว่าไป เมื่อวานข้าเพิ่งมาจากอำเภอจือชวน เห็นเขาพาผู้ติดตามมุ่งหน้าไปชนบท ระหว่างทางก็เที่ยวแหย่หมาเย้าแมว】
เวลานี้ เสิ่นอวี๋กำลังเดินไปตามทางในชนบทพร้อมกับซุ่ยเหมี่ยว เหล่าผู้คุ้มกันตามอยู่ห่าง ๆ ด้านหลัง
“บัณฑิต ชาวนา ช่างฝีมือ พ่อค้า หากไร้ชาวนา บ้านเมืองก็ไม่มั่นคง หากไร้ช่างฝีมือ บ้านเมืองก็ไม่มั่งคั่ง หากไร้พ่อค้า บ้านเมืองก็ไม่อาจดำเนินไปได้ ก่อนหน้านี้เจ้าใช้ฐานะชนชั้นบัณฑิตมองอาชีพต่าง ๆ จึงย่อมรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่น แต่หากได้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งนั้น เจ้าก็ควรรู้ว่า ในสายตาเจ้า ผู้คนทั่วหล้าไม่มีสูงต่ำ ควรปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม”
“ขอรับ อาจารย์ ศิษย์เข้าใจแล้ว” ไม่ว่าอาจารย์จะพูดอะไร เขาย่อมเห็นด้วยอยู่แล้ว แต่ในเวลานี้นโยบายที่ใช้กันล้วนให้ความสำคัญกับเกษตรกรรมและกดขี่การค้า ภายใต้อิทธิพลของบรรยากาศเช่นนี้ เสิ่นอวี๋จึงเข้าใจคำพูดของซุ่ยเหมี่ยวได้เพียงผิวเผิน
ซุ่ยเหมี่ยวมองเขาแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ไม่ เจ้ายังไม่เข้าใจ ของที่ข้าให้เจ้าเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เตรียมพร้อมหรือยัง”
สิ่งที่ซุ่ยเหมี่ยวให้เขาเตรียมก็คือคันไถคอดที่ดัดแปลงตามคำขอของนาง และยังเป็นหนึ่งในจุดประสงค์ที่พวกเขามาชนบทคราวนี้ด้วย
“ให้คนจัดเตรียมไว้ในคฤหาสน์ชนบทหมดแล้ว” คฤหาสน์ที่เสิ่นอวี๋พูดถึงเป็นของเขาเอง คนในคฤหาสน์ก็เป็นผู้ติดตามที่มาจากตระกูลฝ่ายมารดา นอกจากเขาแล้ว พวกเขาก็ไม่มีใครให้พึ่งพา จึงเชื่อถือได้