“เสร็จแล้ว 'หมู' ติดกับแล้ว กำลังมุ่งหน้าสู่ 'โรงเชือด'”
ชายที่ซ่อนตัวในเงามืดเห็นรถแล่นออกไป จึงขยับนิ้วพิมพ์ข้อความลงแผงข้อมูลอย่างรวดเร็ว:
“เดี๋ยวลงมือก็จัดการให้คล่องหน่อย พยายามให้เสร็จก่อนมื้อเย็น”
กล่องแชทเด้งข้อความตอบกลับมา:
“พี่เฟิง ฝีมือพวกเราแกยังไม่รู้ใจอีกหรือ? วางใจได้เลย”
ชายนามเซี่ยเฟิงยกยิ้มมุมปาก แต่ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบหุบยิ้มทันที
สีหน้าจริงจัง เขาพิมพ์ข้อความว่า:
“ฉันรู้สึกว่า'หมู'พวกนี้ไม่เหมือนเดิมสักเท่าไหร่ ถึงคราวหน้าให้ระวังตัวอีกนิด”
“ไม่เหมือน? หมูต่างถิ่นกับหมูพื้นถิ่นมันก็ต้องไม่เหมือนกันอยู่แล้ว! พวกมันยิ่งโง่ ยิ่งเชือดง่าย!” ปลายสายตอบกลับโดยไม่ใส่ใจ:
“วางใจเถอะ แค่มีดเดียวก็จบ”
เห็นอีกฝ่ายมั่นใจถึงเพียงนั้น เซี่ยเฟิงก็ไม่เอ่ยเตือนอีก
เขาหันไปพูดกับผู้หญิงหลายคนด้านหลังทันที
“เสี่ยวเถากับชิงชิงจัดการไปหนึ่งรายแล้ว ดูสิ มันง่ายแค่นี้!”
“รายต่อไป ใครไป?”
……
“พี่อันหลินจ๊ะ ฟังเสียงพูดของพี่แล้วไม่เหมือนคนเมืองเจียงเลยนะ มาหาคนที่นี่เหรอ?”
ผู้หญิงสองคนเบียดกันอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ
ถามได้เพียงประโยคเดียว มือก็ยื่นมาที่เบาะคนขับอย่างไร้มารยาท ค่อยๆ ลูบไล้ไปยังต้นขาของลู่หลี
ในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมหวานเลี่ยน ทุกลมหายใจล้วนปลุกเร้าความต้องการขั้นพื้นฐานที่สุดในใจชาย