ผ่านไป 13 วันนับตั้งแต่วันสิ้นโลกมาเยือน
หลังจากทำกิจวัตรยามเช้าเสร็จ ลู่หลีเปิดแผงข้อมูลเพื่อดูสถานะของตัวเอง
[ลู่หลี (ฉายา: สังหารข้ามขั้น, จอมกำราบมนุษย์หมาป่า)]
[เลเวล: Lv.25]
[พละกำลัง: 46.8]
[ร่างกาย: 60.6]
[ความเร็ว: 43.9]
[จิตใจ: 46.2]
ตลอด 6 วัน [ดูดพลังหยินเสริมหยาง] เพิ่มค่าสถานะให้เขา 18 แต้ม
สุ่มแจกจ่ายไปยังพละกำลัง ความเร็ว และจิตใจ
เลเวลเพิ่มเป็น 25 ได้รับแต้มคุณสมบัติอิสระ 10 แต้มให้จัดสรร
รวมกับส่วนที่ฮันเซิลให้ในเรื่องพิศวงบ่อนครั้งก่อน ตอนนี้ลู่หลีมีแต้มอิสระรวม 18.8 แต้ม
แต่เพราะยังหา[ลูกอมไร้ประโยชน์]เม็ดใหม่ไม่เจอ ลู่หลีจึงไม่สามารถจัดสรรแต้มเหล่านี้ให้โชคที่มองไม่เห็นได้
“หรือจะขอให้นายท่านหลินช่วยกว้านซื้อในแพลตฟอร์มซื้อขายสักสองสามเม็ด?”
ลู่หลีครุ่นคิดในใจ กำลังจะไปหาหลินเทียนเซี่ย
ยังไม่ทันขยับตัว ก็มีเงาร่างหนึ่งเดินเร็วๆ เข้ามาจากระยะไม่ไกล
“คุณลู่...”
หลินเฉิงหายใจไม่ทันหายใจขาด ก้มตัวเล็กน้อยให้ลู่หลี
“ท่านเจ้าบ้านเชิญไปพบ รออยู่ที่ห้องรับรองแล้ว”
พูดถึงเฉาเฉา เฉาเฉาก็มา
ลู่หลีเดินไปทางห้องรับรองพลางถามสบายๆ
“ท่านผู้เฒ่ามีธุระอะไรกับข้า?”
หลินเฉิงปาดเหงื่อบนหน้าผาก ยิงฟันตอบอย่างไม่แน่ใจ
“ไม่ทราบครับเหมือนว่าเกิดเรื่องที่ศูนย์อพยพ...”
ตั้งแต่หกวันก่อน หลังจากเยี่ยนชีกับหลินเทียนเซี่ยหารือกันเสร็จ ตระกูลหลินก็เข้ารับช่วงศูนย์อพยพกลางเมืองหย่งที่จ้าวเอ่อร์อู่ทิ้งไว้
แน่นอนว่ามีทั้งความสัมพันธ์พัวพันและผลประโยชน์ขัดแย้ง