“มองอะไรกันนักหนา? มองแม่พวกแกเหรอ?!”
นิกิตาเท้าสะเอวมือเดียว ตะโกนด่า:
“อย่าบอกนะว่าพวกแกเชื่อข้อความที่ป่วนหน้าจอพวกนั้นจริง ๆ”
มีผู้เล่นคนหนึ่งถูกด่ากะทันหันจนเสียหน้า รีบถามกลับ:
“ใครจะไปรู้ บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้!”
นิกิตาโต้กลับทันควัน:
“ขนาดนี้ยังเชื่ออีก? ไอคิวพวกแกนี่พอ ๆ กับออกซิเจนบนยอดเขาหิมาลัยเลยนะ เบาบางจนน่าสงสาร!”
“แก!”
ผู้เล่นที่ย้อนถามโดนยั่วจนโมโห อยากจะเถียงต่อ
แต่ลู่หลีกลับรั้งนิกิตาไว้ แล้วส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ:
“ทุกคน ผมฆ่าสิ่งมีชีวิตระดับลอร์ด นางพญามดกินศพ ในถ้ำมาจริง ๆ”
“หีบสมบัติระดับเพชรในข้อความ ก็มีอยู่จริง”
ได้ยินดังนั้น ผู้เล่นที่ยังลังเลอยู่ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ดวงตาทุกคู่ส่องประกายความละโมบ
แต่แล้วลู่หลีก็พูดต่อ:
“แต่ว่าหีบสมบัติระดับเพชรไม่ได้อยู่ที่ผม มันถูกคนที่ส่งข้อความนั่นขโมยไป”
“เพราะฉะนั้นทุกคนไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับผมเลย”
ได้ยินแบบนี้ ผู้เล่นทั้งหมดอึ้งไปตาม ๆ กัน
ถูกคนส่งข้อความขโมยไป?
แล้วคนนั้นอยู่ไหน?
ลู่หลีทำหน้าซื่อ ยักไหล่ บอกว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
ผู้เล่นต่างขมวดคิ้ว เต็มไปด้วยความสงสัย
ทันใดนั้น ในกลุ่มแชตของแดนลับก็มีข้อความนิรนามส่งมาอีกครั้ง:
“เขาโกหก! ผมเห็นกับตาว่าเขาเป็นคนเอาหีบสมบัติระดับเพชรไป!”
“เขาเพิ่งฆ่านางพญามดเสร็จ ตอนนี้กำลังอ่อนแอ ถึงได้ตั้งใจบอกว่าหีบสมบัติอยู่ที่คนอื่น”