จะไปใจกลางเขาวงกตอีกเหรอ?
สมองผู้หญิงคนนี้เสียไปแล้วรึไง?!
คุณหยางมองฟางทิงทิง ในตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ:
“ไม่ใช่ติงทิง หลี่เชียนจี๋ตายไปแล้ว เราจะไปใจกลางเขาวงกตอีกทำไม?”
“อย่าบอกนะว่าเธอใจบุญสุนทานเหลือล้น อยากไปเก็บศพให้มัน…”
ฟางทิงทิงยกยิ้มมุมปาก ดูแคลน:
“ฉันไม่มีเวลามาเล่นอะไรไร้สาระพวกนั้นหรอก การไปใจกลางเขาวงกต ก็เพื่อตามหาวิญญาณอาฆาตชุดแดงตัวที่ฆ่าเฒ่าหลี่”
ตามหาวิญญาณอาฆาตชุดแดง?
คุณหยางกับหวังเทาต่างก็ชะงักไป
“ติงทิง เธอตั้งใจจะใช้มือวิญญาณอาฆาตชุดแดง ฆ่าแกะอ้วนสี่ตัวนั้นงั้นเหรอ?”
“ใช่” ฟางทิงทิงแววตาฉายแวบดุดัน:
“เดิมทีอาศัย [ริษยา] ของฉันกับ [หัวใจแม่เหล็กสารพัด] ของหลี่เชียนจี๋ ฆ่าพวกมันสี่คนก็เกินพอ”
“แต่ตอนนี้หลี่เชียนจี๋ตายแล้ว แค่ฉันคนเดียวสร้างภาพหลอนล่อให้พวกมันฆ่ากันเอง ก็ยังเสี่ยงไปหน่อย”
“ถ้าใช้ภาพหลอนสะกดวิญญาณอาฆาตชุดแดงได้ ไล่เสือกินหมาป่า กระบวนการทั้งหมดก็จะปลอดภัยขึ้นเยอะ”
ฟังฟางทิงทิงพูดจบ หวังเทาก็ยังกังวลอยู่บ้าง:
“แต่ติงทิง ถ้า [ริษยา] ของเธอควบคุมวิญญาณอาฆาตชุดแดงไม่ได้ เราสามคนก็อันตรายนะ…”
“ไม่ต้องห่วง ฉันมั่นใจ!” ฟางทิงทิงเม้มปากแน่น ท่าทีแข็งกร้าว:
“ยังไงซะ พรสวรรค์ฉันก็ระดับหยก แค่ควบคุมวิญญาณอาฆาตชุดแดงตัวเดียว ไม่มีปัญหาหรอก!”
“ต่อให้เกิดอะไรไม่คาดฝัน ก็ยังมี [จิตวูบ] ของหวังเทาอยู่นี่ไม่ใช่เหรอ?”