หลัวหงแอบจับตามองลู่หลีมาตลอด พอเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ ก็รีบทำท่าทางน่าสงสารขึ้นมาทันที
“ลู่หลี คุณ...”
ยังไม่ทันพูดจบ เฉินหาวที่เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ก็เตะเธอเข้าให้อีกสองทีอย่างแรง
“หุบปาก! ให้แกสำนึกผิดยังไงก็ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง?”
ลู่หลียกมือห้ามเฉินหาว ยืนตรงหน้าหลัวหงแล้วถามว่า:
“ว่าไง ยอมรับบาปที่เคยก่อไว้หรือยัง?”
หลัวหงทำหน้าตาไร้เดียงสาและเจ็บช้ำ:
“ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าบาปที่คุณพูดถึงคืออะไร... ฉันไม่เคยมาที่นี่มาก่อน ก็ยิ่งไม่รู้ว่าเคยเกิดอะไรขึ้นที่นี่...”
“ยังจะเล่นละครอีก...”
ลู่หลีเอามือกุมขมับแล้วหัวเราะ
“งั้นฉันจะเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟังละกัน”
“กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กผู้หญิงสองคน พวกเธอเป็นเพื่อนรักที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก”
“คนหนึ่งชื่อเสี่ยวหลาน อีกคนชื่อเสี่ยวหง”
“ฐานะทางบ้านของทั้งคู่ต่างกันมาก เสี่ยวหลานเกิดในครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย ส่วนเสี่ยวหงค่อนข้างลำบาก”
“แต่เด็กสาวทั้งสองไม่เคยถือสา ในสายตาพวกเธอมีเพียงกันและกัน มีเพียงมิตรภาพที่เปล่งประกายดุจดวงดาว”
“ทั้งคู่คุยกันได้ทุกเรื่อง กลายเป็นเพื่อนซี้ที่สนิทที่สุด”
“เพราะเสี่ยวหงมีฐานะทางบ้านไม่ดี เสี่ยวหลานจึงคอยช่วยเหลืออยู่เสมอ”
“ตอนเด็กก็เป็นขนมไม่กี่เม็ด พอโตขึ้นก็เป็นความช่วยเหลือทางการเงิน”
“ในตอนแรก เสี่ยวหงยังรู้สึกซาบซึ้ง แต่พอนานเข้า ทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น”
“จนกระทั่งวันหนึ่ง ครอบครัวเสี่ยวหลานประสบปัญหาล้มละลาย ไม่อาจให้ความช่วยเหลือเสี่ยวหงได้เหมือนเคย”
“ซึ่งในตอนนั้นเอง เสี่ยวหงต้องการเงินจำนวนหนึ่งเพื่อพาแม่ไปผ่าตัด”