“คนตระกูลถู่ฟังคำสั่ง...”
ได้ยินคำสั่งของถู่เซินดังมาจากระยะไกล ใบหน้าจ้าวเฉวียนก็ฉายแววยิ้มเหี้ยม
แม้ไม่รู้ว่าเมื่อกี้เป็นใครในตระกูลหลิวที่แอบโจมตีตน แต่ขอแค่ตระกูลถู่ลงมือ ปัญหาทั้งหมดก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป!
ยังไงซะตระกูลหลิวก็เก่งแค่ไหน ก็เป็นแค่ ‘ระดับต่ำ’ อยู่ดี
ที่ดวงดีรบกับตระกูลจ้าวได้ นี่จะดวงดีรบกับทั้งตระกูลถู่และตระกูลจ้าวอีกงั้นหรือ?
“น่าเสียดายที่เมื่อกี้ประมาทไป ปล่อยให้หลิวเสี่ยวเสียทำร้ายได้ ไม่งั้นจะต้องบีบหัวผู้หญิงชั่วคนนั้นให้แหลกคามือ!”
มองดูบาดแผลบนหน้าอกที่เลือดไหลไม่หยุด จ้าวเฉวียนก็ไม่กล้าถอนพลังออกไปโดยพลการ
เพราะเป็นบาดแผลที่เกิดจากไอเทม
ทำได้แค่หยิบยาเร่งสมานขึ้นมาดื่ม ประคองอาการบาดเจ็บไว้ก่อนชั่วคราว
กะว่าหลังจากฆ่าลู่หลีได้ กลับตระกูลจ้าวแล้วค่อยรักษาอย่างละเอียด
แต่ที่ทำให้จ้าวเฉวียนไม่เข้าใจคือ หลังจากเขาดื่มยาและปีนออกมาจากซากปรักหักพังแล้ว ก็ยังไม่ได้ยินคำสั่งครึ่งหลังของถู่เซิน
ไอ้หนุ่มตระกูลถู่นี่ ทำไมล่าช้าอย่างนี้?
ออกมานอกตึกดู จ้าวเฉวียนก็อึ้งไปทันที
ที่สู้รบกันอยู่ก็ยังเป็นตระกูลจ้าวกับตระกูลหลิว
คนตระกูลถู่ทุกคนยืนดูอยู่เฉย ๆ ไม่มีท่าทีจะช่วยเลยแม้แต่น้อย
ถู่เซินยิ่งขมวดคิ้ว จ้องมองแผงข้อมูลไม่รู้ดูอะไรอยู่
จ้าวเฉวียนอยากตะโกน อยากด่าว่าถู่เซินทำไมล่าช้าอย่างนี้ แต่พอคำมาถึงปาก ก็กลายเป็นคำถามที่ดูต่ำต้อยกว่าเดิม:
“ถู่... ถู่ซื่อจื่อ เหตุใดไม่รีบออกคำสั่ง? นี่กำลังรออะไรอยู่?”