"หืม?"
อลิสซาค่อย ๆ ลืมตา เห็นภาพที่จะติดตรึงในความทรงจำไปทั้งชีวิต
ลู่หลีซึ่งร่างอาบเลือดกว่าครึ่ง กำลังใช้แขนข้างหนึ่งรัดงูยักษ์ที่ใต้คอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก!
พอเห็นอลิสซาลืมตา เขาก็ตะโกนลั่น
"ข้าจะเอาไม่อยู่แล้ว มาช่วยเร็ว!"
"ชะ...ช่วย?"
อลิสซางงเป็นไก่ตาแตก
นี่เกิดอะไรขึ้น?
เมื่อกี้ลู่หลีไม่ใช่ถูกสุนัขยมโลกงาบไว้ขยับไม่ได้หรอกรึ?
แค่พริบตาเดียว เขาสะบัดพันธนาการออกมาเล่นงานหางอสรพิษได้ไง?
แล้วสามหัวหมานั่นมันคุยง่ายตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?!
อลิสซาหันขวับ แลเห็นซากหัวสุนัขแตกยับอยู่ไม่ไกล
อ้อ...
ที่แท้สามหัวหมาซ่าส์ไปแล้วนี่เอง...
ดูสภาพแล้ว เหมือนจะโดนทุบระเบิดด้วยหมัดเดียวนะ?
"ยืนเหม่ออะไรอยู่! เร็วเข้า!"
เสียงตะโกนของลู่หลีดังขึ้นอีกครั้ง กระชากอลิสซากลับมาจากภวังค์
"อ๊ะ ขอโทษ! ข้าจะไปช่วยเดี๋ยวนี้!!"
อลิสซารีบตอบรับแล้วออกแรงสะบัดตัวดิ้นรน
เพราะหัวงูถูกควบคุมไว้ หญิงสาวจึงหลุดจากรัดรึงได้โดยไว
ทำตามที่ลู่หลีบอก นางค้นปากหมาข้างหนึ่งจนเจอกริชเขี้ยวสัตว์ประหลาด
ซุ่มซ่ามแทงซ้ำไปหลายที สุดท้ายก็สังหารงูยักษ์ลงจนได้
ชนะแล้ว
อลิสซาทรุดนั่งกองกับพื้น จ้องซากมหึมาตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
เสียงเชียร์กึกก้องข้างหูดังกัมปนาท ราวกับอยู่ในความฝัน
ชนะจริง ๆ
ชายนามลู่หลีคนนั้น พานางฝ่าด่านประลองตัวต่อตัวจนครบร้อยศึก!
ดีโอย่างเท้าถี่ด้วยอาการตื่นเต้น ประกาศผลด้วยน้ำเสียงกังวานสุดขีด