ตอนที่ลู่หลีหันกลับมา รถก็เบรกไม่ทันแล้ว!
ในดวงตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยหมอกแห่งน้ำตา เขินอายแต่ก็ปรารถนา
ลมหายใจที่ร้อนผ่าวเล็กน้อย ปลดปล่อยสัญญาณเย้ายวนออกมาอย่างหนักหน่วง
เมื่อมองต่ำลงไปอีก
ก็เห็นร่างกายที่เปลือยเปล่า ไม่มีอะไรปกปิดแม้แต่เส้นด้าย
ตอนที่ลู่หลีช่วยคน สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่อิชิอิ ซาบุโร่ ไม่ได้สังเกตทิวทัศน์งดงามเหล่านี้เลย
แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็น สายตาก็ยากที่จะเบือนหนี
หลังจากเกิดใหม่ ลู่หลีก็อยู่ในวัยหนุ่มฉกรรจ์เลือดร้อน
ถึงแม้จะมีจิตใจที่แข็งแกร่งดั่งชาติก่อน แต่ต่อหน้าคนงามที่รุกเร้า ยังคงยากจะหักห้ามใจ
"เมื่อกี้คุณช่วยชีวิตฉัน ฉันซาบซึ้งจริง ๆ..."
"ช่วยฉันอีกสักครั้งได้ไหม..."
"เอาฉันเร็ว ๆ เถอะ ขอร้องล่ะ ฉันทรมานจนทนไม่ไหวแล้ว..."
ริมฝีปากเล็กชื้นของหญิงสาวขยับเล็กน้อย เปล่งเสียงกระซิบที่ชวนให้ใจเต้นจนหน้าแดง
"เดี๋ยวก่อน ใบหน้านี้ เหมือนจะคุ้น ๆ "
ลู่หลีเพิ่งได้สติ ประคองแก้มของหญิงสาวหมายจะมองให้ชัด
แต่ไม่คาดคิด ท่วงท่าของเขากลับถูกอีกฝ่ายเข้าใจผิด คิดว่าเป็นสัญญาณยินยอม
หญิงสาวแนบชิดร่างของลู่หลี พันเกี่ยวขึ้นมาเหมือนงูน้ำ
ฟืนแห้งใกล้กองไฟ พอแตะก็ติด!
ลู่หลียังไม่ทันนึกออกว่าหญิงสาวคือใคร สมองก็ว่างเปล่าไปหมดแล้ว
ร่างกายถูกสัญชาตญาณดั้งเดิมเข้าควบคุม
ราวกับช้อนโลหะร้อนเลื่อนเข้าไปในเนย ในขณะที่อุณหภูมิถ่ายทอดก็หลอมละลายกันและกัน
ลู่หลีและหญิงสาวปลดปล่อยอารมณ์สุดเหวี่ยง ร่วมกันบรรเลงบทเพลงอันไพเราะ