"พี่เจ๋ออวี่ ฉันไม่เข้าใจที่พี่พูด..."
เสี่ยวฮุ่ยฝืนยิ้ม ร่างกายถอยหลังรัวๆ
ฉีเจ๋ออวี่พูดด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก:
"เธอจับได้กิ่งสั้น รีบไปเป็นเหยื่อล่อเถอะ"
เสี่ยวฮุ่ยยังอยากหลบเลี่ยง:
"แต่ว่า... แต่กิ่งนี้เป็นของพี่นะ ไม่เกี่ยวกับฉันเลย ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าพวกเรามีหกคน แต่กิ่งไม้มีแค่ห้าอัน..."
พูดไม่ทันจบ มือที่ถือกิ่งสั้นของฉีเจ๋ออวี่ก็เปลี่ยนไป กลายเป็นคมมีดแหลมคม
ปลายมีดจ่อเข้าหาเสี่ยวฮุ่ย
"แล้วเธอหมายความว่าไง?"
"ก็... ก็จับใหม่ไงคะ..." เสี่ยวฮุ่ยยิ้มแหย:
"หากิ่งไม้หกอัน แล้วจับใหม่..."
ผู้หญิงอีกสี่คนได้ยิน ใบหน้าเปลี่ยนสีไปตามๆ กัน
"นังร่าน แกพูดอะไรนะ?"
"หน้าตาห่วยๆ คิดสวยซะอย่าง!"
"เมื่อกี้พี่ฉีให้แกจับ แกไม่จับ ตอนนี้จับได้กิ่งสั้นจะมาจับใหม่?"
"ยังจะคิดรวมท่านเทพอีกเหรอ? ให้เขาเป็นเหยื่อล่อ แล้วแกมาปกป้องพวกเรางั้นสิ?!"
ฉีเจ๋ออวี่หัวเราะเย็นเยียบ:
"จับเฉากันใหม่? ได้สิ..."
เพิ่งพูดจบ แขนเคียวก็ฟาดฉับลงมา!
แขนซ้ายของเสี่ยวฮุ่ยหลุดลงพื้นตามเสียง
"อ๊า!!"
นักศึกษาสาวล้มลงกับพื้น กุมบาดแผลดิ้นและกรีดร้อง
ฉีเจ๋ออวี่เหยียบหน้าอกเสี่ยวฮุ่ย พูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัว:
"จะจับใหม่อีกไหม?"
"ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว..."
เสี่ยวฮุ่ยร้องไห้ตะโกน
ตอนนี้เธอหมดหวังลมๆ แล้งๆ โดยสิ้นเชิง
ฉีเจ๋ออวี่ไม่เหมือนกับไอ้หมาเลียแข้งเลียขาที่คอยเอาใจเธอทุกวัน
เมื่ออันตรายมาเยือน เขาไม่มีทางเลือกที่จะปกป้องผู้หญิง