ทางแยกที่พัคยองกอนซ่อนตัวอยู่นั้นไม่ได้ยาวนัก
กลุ่มคนเดินไปได้ไม่นานก็มาถึงสุดทาง
ด้วยแสงที่เปล่งจากเห็ดราหญ้าน้ำเงินบนผนังถ้ำ ทำให้มองเห็นเงาคนที่หันหลังให้ทางเดินและคุกเข่าอยู่ข้างหน้าได้อย่างชัดเจน
ตรงหน้าเงานั้น ยังเห็นกล่องสมบัติระดับเพชรที่ถูกเปิดฝาอยู่
ลูกน้องกระจอกสองสามคนเห็นแผ่นหลังนี้ก็เหมือนเด็กน้อยได้เจอแม่แท้ๆ หัวใจที่ลอยค้างพลันวางกลับลงไปในท้อง
พวกเขามองหน้ากันอย่างตื่นเต้น ก้าวเท้าเคลื่อนตัว เตรียมเข้าไปหา
ลู่หลีขณะนี้ก็เลิกคิ้วเล็กน้อย รำพึงในใจว่าอยู่ที่นี่จริงๆด้วย
แต่ภาพตรงหน้า ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีอะไรไม่ค่อยชอบมาพากล
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดว่าปัญหาอยู่ตรงไหน ในหัวก็พลันได้ยินเสียงของฉินอันหลินดังขึ้น:
"ดีนัก ไอ้สารเลวขโมยกล่องสมบัติมันอยู่ที่นี่จริงๆด้วย!"
"วันนี้ถ้าข้าไม่ซัดแกจนหน้ายับเยิน ก็คงไม่รู้หรอกว่าดอกไม้ของท่านปู่ฉินทำไมถึงแดงฉาน!"
และในจังหวะนั้นเอง ลู่หลีก็ค้นพบสิ่งที่เป็นปัญหา!
กล่องสมบัติที่ถูกเปิดฝาอยู่นั่น!
ในฐานะสิ่งที่เกิดขึ้นเฉพาะหลังเกมวันสิ้นโลกลงมา กล่องสมบัติมีคุณสมบัติที่ทุกคนรู้ดีแต่ไม่เคยใส่ใจ—
หลังจากเปิด ตัวกล่องจะหายไปโดยอัตโนมัติ
ไม่ว่าจะเป็นกล่องสมบัติระดับไหน ไม่ว่าข้างในจะมีสิ่งใด
แค่เปิด ตัวกล่องจะต้องหายไปโดยอัตโนมัติภายใน 5 วินาที!
แต่กล่องสมบัติที่ปลายทางแยกกลับยังคงอยู่ตลอดเวลา!
และยังอยู่ในสภาพถูกเปิดฝา!
นี่แสดงว่าอะไร?
แสดงว่ามันไม่ใช่กล่องสมบัติปกติแน่นอน!