ลู่หลีก้าวออกไปช้า ๆ เมื่อเผชิญสายตาจ้องมองเกือบพันคู่ เขากลับสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน
เขาไม่ได้เลือกที่จะลงมือทันที แต่ยืนสงบรออยู่กับที่
สมาชิกตระกูลหลิวเกือบพันคน หากลงมือเมื่อไหร่ เลือดต้องนองแผ่นดิน
อย่างไรก็ตาม ตระกูลหลิวไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกับเขาในชาติก่อน ลู่หลีเองก็ไม่ใช่ปีศาจที่ชอบเข่นฆ่า
เมื่อเห็นว่าลู่หลีไม่ลงมือและไม่พูดอะไร สมาชิกตระกูลหลิวต่างมองหน้ากันเลิกลั่ก
ยื้อกันอยู่นาน ก็ไม่มีตัวแทนคนไหนกล้าออกมาเจรจากับลู่หลี
กลับมีบางคนตาดี สังเกตเห็นหลิวเหวินเจี้ยนที่หลบอยู่ด้านหลังลู่หลี เริ่มกระซิบกระซาบกันเป็นส่วนตัวว่า
“พวกนายดูสิ นั่นไม่ใช่หลิวเหวินเจี้ยนหรอกเหรอ? ทำไมเขาถึงเดินตามหลังลู่หลี ไม่ถูกฆ่าตายนะ?”
“อาจเป็นเพราะขี้ขลาด รีบคุกเข่าเรียกพ่อ เลยไว้ชีวิตหมา ๆ เสีย?”
“ฉันได้ยินว่า ในหมู่สมาชิกตระกูลหลิวที่เข้าร่วมแดนลับสังหารนองเลือด มีแค่เขากับหลิวเย่าซิ่วที่รอดชีวิตกลับมา… บัดซบ ไอ้หมอนี่ไม่ใช่สายลับในหรือเปล่า?”
“ถ้าอย่างที่นายว่า หลิวเย่าซิ่วก็อาจทรยศตระกูลหลิวด้วยไม่ใช่เหรอ?”
“นายโง่รึ หลิวเย่าซิ่วเป็นลูกชายหลิวไห่เทาเจ้าบ้าน เขาจะทรยศตระกูลหลิวไปเพื่ออะไร?”
“ใช่ แล้วฉันยังได้ยินอีกว่า ดูเหมือนหลิวเย่าซิ่วจะมีไอเทมรักษาชีวิตที่แข็งแกร่งมากชิ้นหนึ่ง เหมือนจะชื่ออะไรสักอย่างว่าจักจั่นชุนชิว?”
“อะไร จักจั่นชุนชิว? นึกว่านายเป็นท่านเซียนแห่งรักยิ่งใหญ่รึไง? มันคือ[จักจั่นทองอมตะ] ไอเทมระดับมหากาพย์ต่างหาก!”
“อ้อ ใช่ ๆ ๆ [จักจั่นทองอมตะ] หลิวเย่าซิ่วอาศัยมันถึงหนีเอาชีวิตรอดกลับมาได้”