ไข่ซินสะท้านเยือกไปทั้งร่าง
สิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นไม่ผิดเลย
เขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแผนการซับซ้อนของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัวตั้งนานแล้ว
ต่อให้รอดออกไปได้ตอนนี้ หลังจากนี้เขาก็ต้องเผชิญกับการตามล่าของทั้งตระกูลหลิวและตระกูลจ้าวอยู่ดี
จะอธิบาย?
พวกขุมอำนาจใหญ่ไม่มีทางให้เวลาหรืออดทนฟังหรอก
พวกนั้นมีแต่จะใช้ยาจำพวก 'เซรุ่มความจริง' เพื่อล้วงเอาความจริงจากปากเขา
แล้วก็กำจัดเขาทิ้งเหมือนกับทิ้งขยะไร้ค่า
ไม่มีโอกาสรอดแม้แต่น้อย แถมยังต้องเจ็บปวดทรมานอีก
คิดมาถึงตรงนี้ ไข่ซินก็ยิ้มขมขื่น:
"ถ้าอย่างนั้น ทางที่เหลือให้ฉัน ก็มีแค่ตายในสนามรบเท่านั้นสินะ..."
เขาชักดาบหมึกขึ้นตั้งขวางกาย ปลดปล่อยจิตสังหารเด็ดเดี่ยวออกมา:
"ถึงรู้ว่าไม่มีทางชนะ แต่ฉันก็ได้แต่ต้องลองดูสักตั้ง"
"ออกมาเถอะลู่หลี ถึงฉันต้องตาย ก็ขอตายด้วยฝีมือนาย!!"
ทว่า
กลับไร้เสียงตอบ
ลู่หลีไม่ได้ปรากฏตัว
ในความมืดของราตรี มีเพียงฉินอันหลินที่เอียงคอมองเขาเท่านั้น
"คิดว่าฉันไม่คู่ควรสินะ..."
ไข่ซินเผยสีหน้าห่อเหี่ยวใจ งึมงำกับตัวเอง
ใช่แล้ว
ลู่หลีแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ กล้าถึงขั้นเป็นศัตรูกับทั้งตระกูลจ้าว
จะมาใส่ใจลูกสมุนกระจอก ๆ อย่างเขาได้ยังไง?
ขณะที่ไข่ซินสิ้นหวังถึงขีดสุด จู่ ๆ ฉินอันหลินก็เอ่ยปากอีกครั้ง:
"ความจริงพี่หลีเห็นว่านายยังมีประโยชน์ ไม่ต้องตาย"
"หา?"
ไข่ซินรู้สึกเหมือนหัวถูกใครทุบด้วยไม้หนึ่งที งงงวยไปหมด
ยังมีประโยชน์?