“ฮ่า ๆ ๆ … หืม?”
หัวเราะอยู่นาน ในที่สุดโทโจตัวอ้วนก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
เขาลืมตามองไปที่สัตว์ประหลาดร้ายตรงหน้าด้วยสีหน้าเคลือบแคลง
สัตว์ประหลาดร้ายดวงตาไร้วิญญาณ สีหน้าเหม่อลอย หาได้มีเค้าความดุร้ายแม้แต่น้อย
“นี่มันอะไรกัน?”
โทโจตัวอ้วนก้าวเข้าไป หมายจะเรียกสัตว์ประหลาดร้ายกลับ
ทันทีที่ฝ่ามือสัมผัส สัตว์ประหลาดร้ายก็หันขวับ
ดวงตากลมโตเบิกกว้างเผยแววหวาดกลัวเป็นครั้งแรก ทำเอาโทโจตัวอ้วนสะดุ้งโหยง
“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”
เสียงของลู่หลีดังทึบออกมาจากร่างสัตว์ประหลาด ราวกับเสียงระฆังมรณะดังสะท้าน:
“[กลืนวิญญาณ]!”
ในเสี้ยววินาที!
ร่างของสัตว์ประหลาดบิดเบี้ยวและแตกสลาย ถูกดูดกลืนเข้าปากของลู่หลีจนหมด!
[กลืนกินวิญญาณสัตว์ประหลาด Lv.8 สื่อเหวินเย่ ได้รับแต้มพลังวิญญาณ +50]
“เป็นไปได้อย่างไร พญายมราชของข้า…”
โทโจตัวอ้วนรู้สึกแน่นหน้าอก กระอักเลือดออกมาเต็มปาก
ร่างที่เคยกำยำล่ำสันก็ยุบแฟบลงราวกับลูกโป่งที่รั่ว
ลู่หลีเลียปาก รู้สึกยังไม่หนำใจ:
“สัตว์ประหลาดกระจอก กล้าอาจหาญอ้างตัวเป็นราชัน?”
“อะไรนะ?!” โทโจตัวอ้วนเซถอยหลัง ดวงตากลมโตเบิกค้าง
“ทำไมเจ้าถึงกลืนกินพญายมราชของข้าได้?!”
ลู่หลีตอบด้วยน้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด:
“ก็บอกว่าเป็นแค่สัตว์ประหลาดน้อย เจ้าพูดแบบนี้ไม่อายบ้างรึ?”
“ยังมีอีกหรือเปล่า? อย่าให้เสียเวลา อัญเชิญออกมาพร้อมกันเลย…”
“…ได้ นี่มันเจ้าหาเรื่องเอง!” โทโจตัวอ้วนกัดฟันกรอด ร่างกายสั่นระริก
สัตว์ประหลาดร้ายอีกสี่ตนปรากฏกายเป็นรูปเป็นร่างจากรอยสัก คลานออกมาจากแขนขาทั้งสี่ของโทโจตัวอ้วน