ดูข้อความในแชทสาธารณะ ลู่หลีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ:
“ตอบกลับฉันได้แล้ว บอกว่า ‘ฉันตัวตรงไม่กลัวเงา ตามที่ทุกคนเสนอ สถานที่นัดพบคือด้านหน้าที่หลบภัยใจกลางเมืองหย่ง’”
“ได้ค่ะ”
อลิสซาพิมพ์ตอบกลับ
จากนั้น ลู่หลีก็ยืนยันสถานที่นัดพบนี้ในแชทสาธารณะ
กำหนดเวลาเป็นเที่ยงวันของวันรุ่งขึ้น
หลินชิ่นเฟิงถามอย่างสงสัย:
“คุณลู่ แค่นี้ก็ล่อให้พวกมันออกมาจากรูได้แล้วเหรอ?”
ลู่หลีพยักหน้าอย่างมั่นใจ: “ใช่”
“แต่ในกลุ่มผู้เล่นที่ช่วยกำหนดสถานที่เมื่อกี้ ไม่เห็นมีคนซากุระเลย แถมดูเหมือนคนของตระกูลจ้าวก็ไม่มี...” หลินชิ่นฮวาถามต่อ:
“คุณลู่แน่ใจได้ยังไงว่าพวกมันจะต้องมา?”
ลู่หลีหัวเราะหึ:
“เพราะมันเป็นโอกาสดี โอกาสดีที่จะจัดการฉันให้ตาย”
“พวกคุณยังจำตอนที่ผู้หญิงซากุระชื่อซือเฉวี่ยนกลายเป็น ‘ปรสิตมาร’ แล้วเกิดอะไรขึ้นได้ไหม?”
……
“สุดยอด!”
อิชิอิ ซาบุโร่จ้องข้อมูลในช่องแชท ตื่นเต้นเหมือนลิงบ้าที่กินเหล้าปลอม:
“ซือเฉวี่ยนจังคาดการณ์แม่นยำนัก เทียบเท่าขงเบ้งแห่งซากุระเลย!”
โคมัตสึ ซือเฉวี่ยนที่สิงร่างหลินชิ่นเยวี่ยอยู่แค่นเสียงเหยียดหยาม:
“เจ้าลู่หลีนี่โง่กว่าที่ฉันคิดไว้!”
“ฉันนึกว่าเขาจะล้างพิษ ‘มารโลหิตกัดกร่อน’ ก่อนแล้วค่อยมาหาเรื่องเรา”
“แต่กลับกลายเป็นว่าเขาไม่มีทางล้างพิษได้ แถมยังโง่พอที่จะโพสต์ถามในแชทสาธารณะอีก”
จ้าวเอ่อร์อู่ไล่วิเคราะห์ข้อความในแชทสาธารณะทีละข้อ เอ่ยอย่างลังเล:
“ถึงแม้ว่าวิธีการของลู่หลีจะบุ่มบ่ามไปหน่อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาแก้ปัญหาได้จริง”
“ผู้เล่นที่ชื่อ ‘ลิซ่าผู้โชคดี’ คนนั้น พรุ่งนี้เที่ยงก็จะช่วยล้างพิษ ‘มารโลหิตกัดกร่อน’ ให้ลู่หลีได้แล้ว”