รัตติกาลทวีความมืดมิด
เมืองเจียงที่ไร้ไฟฟ้าหล่อเลี้ยงมานานจมอยู่ในความมืด
มีเพียงที่ตั้งถิ่นฐานไม่กี่แห่งที่ส่องสว่าง คล้ายเหยื่อล่อที่แขวนเหนือหัวปลาตกเบ็ด
ฐานใหญ่ขององค์กรหมาใน ก็อยู่ในนั้น
พี่น้องตระกูลหูที่รับหน้าที่เวรยามกลางคืนคุยกันเรื่อยเปื่อย ถกเถียงเรื่องผู้หญิงชาวบ้านที่พวกมันข่มขืนทำร้ายช่วงนี้
สองคนนี้เดิมติดคุกเมืองเจียงอยู่แล้ว
ก่อนวันสิ้นโลกมาถึง ก็ทำชั่วจนชิน
หลังวันสิ้นโลกไร้กฎเกณฑ์คอยรั้ง ก็ยิ่งเหิมเกริมไร้ขีดจำกัด
“อาแยะ พวกเราสองพี่น้องนี่มาเจอยุคดีจริง ๆ เลยนะ...”
“ใช่สิ! ตอนนั้นเพิ่งโดนตัดสินประหารรอลงอาญา นั่งคุกไปไม่กี่วัน วันสิ้นโลกก็ระเบิดขึ้น! ฮ่า ๆ...”
“ฟ้าตามีตาแล้ว สมหวังให้ช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้ดำเนินต่อไปชั่วนิรันดร์”
“วางใจเถอะน้อง พี่ดูมานานแล้ว วันสิ้นโลกน่ะไม่มีทางดีขึ้นหรอก พวกเราเสวยสุขกันไปตลอดได้!”
“ถูก ถูก เสวยสุขไปตลอด! ฮ่า ๆ ๆ...”
เสียงหัวเราะอวดดีลอยไปไกลในความมืด ก่อนถูกเสียงเครื่องยนต์รถคำรามตัดบท
พี่น้องตระกูลหูมองตามเสียง เห็นรถไมบัคสภาพพังยับเยินคันหนึ่งกำลังพุ่งไปบนถนนใหญ่
“เฮ้ น้อง ดูรถเส็งเคร็งคันนั่นสิ แม้แต่ประตูก็ไม่มี ยังขับมาเร็วปานนั้น ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ...”
“ฮ่า ๆ ใช่ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ... เดี๋ยวพี่ รถนั่นเหมือนจะมุ่งหน้ามาทางพวกเรา...”
“เป็นไปไม่ได้ ใครมันบ้าขนาดนี้? กล้าบุกฐานใหญ่หมาในของพวกเรา?”