"ชนะแล้ว?" ลู่หลีค่อนข้างแปลกใจ:
"แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?"
"พวกมันเล่นตุกติก!" หลินชิ่นเฟิงกัดฟันพูด:
"ไอ้อิชิอิโรคุโร่ที่ได้ชื่อว่าวิชาดาบซากุระแข็งแกร่งที่สุด รู้อยู่แก่ใจว่าสู้พ่อของฉันไม่ได้"
"ดังนั้นตอนประลอง มันไม่ได้คิดจะชนะด้วยซ้ำ! แต่มันจะแทงให้พ่อฉันบาดเจ็บให้ได้"
"หลังจากนั้น มันยังตีหน้าไม่อาย ไม่ยอมรับว่าพ่อมีฝีมือดาบเหนือกว่าซากุระอีก"
"พ่อกลั้นใจไม่ไหว กระอักเลือดออกมาตรงนั้น พอกลับประเทศก็ล้มป่วยไม่หาย"
"ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าดาบของคนซากุระมียาพิษ แล้วบาดแผลของพ่อก็สมานเป็นปกติ เราก็เลยคิดว่าพ่อโกรธจนเลือดลมตีตีบถึงได้ล้มป่วย..."
"ถ้าวันนี้จ้าวจิ้งไม่บอกความจริง พวกเราพี่น้อง คงยังงมงายอยู่ต่อไป!"
พูดถึงตรงนี้ หลินชิ่นเฟิงหัวเราะเยาะตัวเอง:
"ตอนนี้คิดย้อนไป รายละเอียดมากมายก่อนหน้านี้เผยให้เห็นแล้วว่าตระกูลจ้าวคบคิดกับซากุระมานาน!"
"งานแลกเปลี่ยนวิชาดาบบ้านี่ มันก็แค่กับดักที่วางไว้จัดการพ่อฉันโดยเฉพาะ!"
"ถ้าฉันไม่โง่ขนาดนั้น รีบค้นพบความจริงเรื่องยาพิษ พ่อก็คงไม่ตาย..."
"อย่างนี้นี่เอง" ลู่หลีลูบคาง พูดปลอบใจ:
"โทษคุณไม่ได้หรอก ตระกูลจ้าวกับซากุระวางแผนจะลอบกัดพ่อคุณ พิษที่ใช้ต้องคัดสรรมาอย่างดี แฝงลึกเป็นพิเศษ ไม่ใช่จะมองออกง่าย ๆ"