"อีเว่ยเคอ ต้าจินเปย~~~ ลากคนตายเสร็จลากกระดูก~~~~"
เสียงเพลงที่เจือไปด้วยการเย้ยหยันลอยมาจากข้างถนน ก่อนที่จ้าวโหมวและจ้าวเฉี่ยวเอ๋อจะคลานออกมาจากรถตู้ที่ตะแคงข้างด้วยซ้ำ
หลินเฉิงเขวี้ยงจรวดนำวิถีที่ยิงไปแล้วในมือทิ้ง ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายว่า
"ที่ท่านเทพลู่หลีว่าไว้นั้นไม่ผิดเลย เจ้าหนูนี่ฆ่ายากจริง ๆ ..."
"จู่โจมกะทันหันขนาดนี้ เจ้ายังหลบได้!"
ระหว่างพูด หลินเฉิงแบมือทั้งสองข้างออกจากกัน
พลังร้อนแรงเริ่มลุกโชน ดึงดูดเศษกรวดหินบนพื้นดิน หลอมรวมเข้าด้วยกัน ประกอบกันขึ้นจนกลายเป็นกระบองหินหลอมเหลวสั้นหนึ่งอันยาวหนึ่งอัน!
จ้าวโหมวเพิ่งผลักประตูรถ จะคลานออกมา
กระบองที่ตวัดฟาดมาก็อัดเขากลับเข้าไปทันที!
"เต่ามันก็ต้องรู้ตัวสิ เก็บหัวไว้ให้ดีต่อหน้าปู่หลินของแก!"
หลินเฉิงหัวเราะลั่น เคาะกระบองคู่ในมือประกบกัน อุณหภูมิพุ่งสูงอีกครั้ง!
ถึงขั้นที่ยางรถยนต์ที่อยู่ใกล้ตัวกระบองอ่อนตัวและบิดเบี้ยวในพริบตา ระเบิดแบนดังฟู่ ๆ หลายครั้ง
จ้าวโหมวตะโกนจากในรถว่า
"ตระกูลจ้าวดับสูญไปแล้ว ความแค้นกับตระกูลหลินของพวกเจ้าก็ลบล้างไปแล้ว! จะต้องตามล้างตามเช็ดให้สิ้นซากทำไม?"
"วันนี้เจ้าปล่อยพี่น้องเราสองคนไป วันหน้า ข้าจ้าวโหมวจะตอบแทนอย่างงาม!"
หลินเฉิงหัวเราะดังขึ้นอีก ใบหน้ากลม ๆ เต็มไปด้วยความสะใจที่ได้แก้แค้น
"ตามล้างตามเช็ดทำไม?"
"ปล่อยพี่น้องพวกแกไป?"
"ตอนพวกแกตระกูลจ้าววางกับดักตระกูลหลินเรา เคยคิดบ้างไหมว่าจะไม่ตามล้างตามเช็ด?!"