มองดูอ้าวจั้นที่หัวปักพื้นราวกับต้นหอมที่ถูกเสียบกลับหัว
บรรยากาศในที่เกิดเหตุเงียบสงัด ได้ยินแม้เข็มหล่น
สมาชิกที่มุงดูต่างเตรียมพร้อมจะช่วยชีวิตลู่หลีไว้แล้ว
แต่ตอนนี้ดูท่า
คนที่ต้องช่วยชีวิตดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของตัวเอง?
“นายพลอ้าว!”
“นายพล ท่านไม่เป็นไรนะ!”
“ฮีลเลอร์ เร็วเข้ารักษานายพล!”
เหล่าสมาชิกกรูเข้าไป อยากจะดึงตัวอ้าวจั้นออกมาจากดิน
ยังไม่ทันเข้าใกล้ จู่ๆ อานุภาพที่แข็งแกร่งกว่าก็ปะทุออกจากร่างอ้าวจั้น ซัดทุกคนกระเด็นถอยหลังไปเรื่อยๆ
“ซวยแล้ว นายพลอ้าวโกรธแล้ว...”
ทุกคนใจร่วงวูบ
แต่เห็นอ้าวจั้นใช้สองฝ่ามือยันพื้น กระชากหัวขึ้นมาอย่างแรง
เงาพรายของเทพยักษ์เกือบรวมตัวเป็นกายหยาบ ดวงตาเบิกกว้างดุดัน ราวกับจะฉีกกระชากคน!
“ไอ้หนูเอ๊ย... ฝีมือไม่เบาเลยนะโว้ย!”
อ้าวจั้นคำรามก้อง
ชั่วขณะต่อมา ร่างเขาเร่งความเร็วฉับพลัน ดั่งลูกกระสุนที่พุ่งออกจากลำกล้อง พุ่งเข้าใส่ลู่หลีเป็นเส้นตรง!
เขาจะสั่งสอนเจ้าหนูไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ให้เข็ด!
วันนี้ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้มา
ก็ต้องรอให้อ้าวจั้นเขาต่อยลู่หลีให้แหลกคามือก่อนแล้วค่อยว่ากัน!
ทว่าขณะหมัดของอ้าวจั้นกำลังจะถูกเป้าหมาย
จู่ๆ ลู่หลีก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ทั้งร่างกลายเป็นม่านหมอกดำในทันใด แปรเปลี่ยนเป็นเงาคนอีกคนที่มีสีหน้าเศร้าหมอง
“ไม่ใช่มั้ง? ไหงเป็นฉันอีกล่ะ...”
ฉินอันหลินมองหมัดที่เหวี่ยงเข้ามาพร้อมเสียงหวีดหวิว ตะโกนอย่างสิ้นหวัง
ไร้ซึ่งความบังเอิญใดๆ ถูกล้างอ้าวจั้นต่อยจนกระจุยในหมัดเดียว