ลู่หลีก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป
ภาพเบื้องหน้าชวนให้คลื่นเหียน
ร่างเปลือยเปล่าสีขาวโพลนหลายสิบร่างนอนระเนระนาดบิดเบี้ยวอยู่บนพื้น เต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำสีเขียวคล้ำ
อิชิอิ ซาบุโร่ หมอบอยู่กลางกองคน กำลังกระชากผมผู้หญิงคนหนึ่งและทารุณเธออย่างบ้าคลั่ง!
มุมปากลู่หลีกระตุก
สมแล้วที่เป็นชาติวิปริตกับคนวิปริต!
พวกซากุระไม่ว่ายามไหนก็ทำให้คนรู้สึกมืดดับต่อหน้าต่อตาได้เสมอ
ฐานที่มั่นกำลังจะถูกพังอยู่แล้ว เจ้าอิชิอิ ซาบุโร่ ยังมีอารมณ์ทำเรื่องแบบนั้นอีก?
ช่างวิปริตถึงขั้นสุดจริง ๆ
ลู่หลีไม่มีทางรอให้อิชิอิจัดการเสร็จแล้วค่อยลงมือแน่
ความคิดเพิ่งผุดขึ้นในใจ ฝ่ามือก็เต็มไปด้วยประกายไฟฟ้าพริ้วไหว
ยกมือปล่อยศรสายฟ้าสามดอก พุ่งเข้าก้นของอิชิอิอย่างแม่นยำ!
นึกว่าจะทำให้อิชิอิบาดเจ็บหรือชะงักได้
ไม่คิดว่าถูกศรสายฟ้าสามดอกเข้าไป อิชิอิกลับไม่บาดเจ็บเลยสักนิด แถมหัวเราะยิ่งกว่าเดิมอีก
การกระทำของเขาเร่งเร็วไม่หยุด ผู้หญิงที่ถูกกระชากผมก็ยิ่งทรมานหนักขึ้น
ในที่สุด
หลังจากสนองตัณหาวิปริตของตนเองจนหนำใจแล้ว อิชิอิก็โยนผู้หญิงที่ครึ่งเป็นครึ่งตายทิ้งไปข้าง ๆ อย่างพึงพอใจ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น
เขาพึมพำกับตัวเอง:
“น่ารังเกียจจริง ๆ ยังมีเด็กที่สุดอีกคนที่ยังไม่ได้ลิ้มรส เจ้าก็บุกเข้ามาซะแล้ว”
ลู่หลีเลิกคิ้ว กล่าวเสียดสี:
“ยังไง? รู้ตัวว่าความตายมาถึงก็เลยหาความสุขใส่ตัวก่อนตาย?”
อิชิอิสั่นศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มลามก:
“ผู้หญิงพวกนี้ก็แค่เครื่องมือเพิ่มพลังให้ข้า”