คนปกติเดินบนพื้นราบได้ 5 กิโลเมตรในหนึ่งชั่วโมงก็นับว่าไม่เลวแล้ว สมมติว่าเดินวันละ 8 ชั่วโมง ก็เดินได้แค่ 40 กิโลเมตร
ถ้าปั่นจักรยาน ชั่วโมงละ 20 กิโลเมตร วันหนึ่งก็ทะลุร้อยได้
รถยนต์วิ่งบนทางด่วนด้วยความเร็วชั่วโมงละ 100 กิโลเมตร แปดชั่วโมงก็ได้กว่า 800 กิโลเมตร
แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงสภาวะในอุดมคติ ในความเป็นจริง สภาพร่างกาย สภาพถนน และสภาพอากาศล้วนส่งผลอย่างรุนแรงต่อการเดินทางแบบนี้ อย่างพายุฝนกระหน่ำเมื่อคืน ผู้คนมากมายแทบขยับไปไหนไม่ได้
ใจคนซับซ้อนมาแต่ไหนแต่ไร ฉันเดิน ทำไมนายถึงปั่นจักรยานได้ พอฉันปั่นจักรยาน ทำไมนายถึงขับรถได้ พอตาแดงขึ้นมา ไม่ว่าจะขโมย ทุบทำลาย หรือปล้น ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น
ตอนนี้เซี่ยซานฟู่กำลังอิจฉาเจ้าของรถที่จอดอยู่บนชั้นด้านบน เริ่มเกมมาก็มีรถสี่ล้อครบคัน แบบนี้ดวงดีสุด ๆ ไปเลย!
ทั้งเร็ว แถมยังใช้เป็นที่กำบังได้ด้วย
ความอิจฉาของเซี่ยซานฟู่แปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงอย่างรวดเร็ว พอเดินเข้าไปในทางเดินคน ก็เห็นป้ายกฎตั้งอยู่ตรงกลาง
【พักในโซนบริการได้ฟรี 2 ชั่วโมง หากเกินเวลาจะคิดค่าบริการนาทีละ 100 แต้ม】
โซนบริการนี่ทำไมทุกอย่างถึงต้องเสียเงินหมดเลยนะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนที่เจอเป็นครั้งคราวถึงเดินกันรีบร้อนนัก
เซี่ยซานฟู่เร่งฝีเท้า พอออกจากทางเดินคนก็รีบหลบไปด้านข้างทันที ชายวัยกลางคนร่างผอมบางคนหนึ่งล้มโครมลงแทบเท้าเธอ เขาเงยหน้ามองเธอ แววตาฉายความตกตะลึงอยู่เล็กน้อย
ตอนนี้ภาพลักษณ์ของเธอดูไม่ดีเอาเสียเลย บนศีรษะสวมหมวกกันน็อก ตัวคลุมด้วยผ้ากันน้ำ เปียกโชกไปทั้งตัว
ชายวัยกลางคนก็มีสภาพไม่ต่างกัน เสื้อผ้าเปียก ผมเปียก ใต้ตาดำคล้ำ เนื้อตัวเปื้อนโคลน แต่ดวงตากลับเป็นประกายขึ้นมา
สี่วันบนถนนเพื่อเอาชีวิตรอด ขาดทั้งเสื้อผ้าและอาหาร ไม่มีแหล่งไฟ เดี๋ยวอิ่มเดี๋ยวหิวจนแทบคลั่ง เขามองเห็นคุณค่าของสิ่งที่เซี่ยซานฟู่มีติดตัวอยู่ในทันที