ทะลุมิติไปเป็นอนุในตำหนักบูรพา

ตอนที่ 5 ข้ามภพมาเป็นอนุชายาแห่งตำหนักบูรพา

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เพิ่งเสวยมื้อเย็นหรือ?” ทันทีที่องค์รัชทายาทเสด็จเข้าประตู กลิ่นเปรี้ยวเผ็ดก็ปะทะพระพักตร์

“ทูลพระองค์ หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ทรงมีราชกิจยุ่งนัก จึงรับประทานก่อนแล้วเพคะ”

“นี่คืออะไร?” องค์รัชทายาทชี้ไปยังจานสิ่งของสีดำแล้วตรัสถาม

“สาหร่ายคุนปู้คลุกเย็นเพคะ” ที่จริงก็คือสาหร่ายทะเลคลุกเย็น ในยุคนี้มีสาหร่ายทะเลด้วย จี้โหยวหรานยังประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ทว่าสาหร่ายทะเลที่นี่ส่วนใหญ่นำไปใช้เป็นยา ส่วนที่นำมาประกอบอาหารก็มักใช้เพียงแต่งรส คล้ายกากต้มซุป

“ของสิ่งนี้นำมาคลุกเย็นได้ด้วยหรือ?”

“หม่อมฉันชอบรสชาตินี้ จึงให้พวกเขาคลุกให้มีรสเปรี้ยวเผ็ดเพคะ” ยุคนี้มีพริกด้วย จี้โหยวหรานเรียนประวัติศาสตร์มาไม่ดีนัก จำได้เลือนรางว่าพริกเพิ่งปรากฏขึ้นในยุคหลัง แต่ยุคนี้ไม่ใช่ยุคในประวัติศาสตร์ที่นางเคยเรียน

รสเปรี้ยวเผ็ดกระตุ้นต่อมรับรสได้ดีนัก องค์รัชทายาทรู้สึกว่าน้ำลายเริ่มสออย่างรวดเร็ว

โจวจิ่วอันเฉลียวฉลาดยิ่ง รีบสั่งให้คนนำชามกับตะเกียบขององค์รัชทายาทเข้ามา แล้วก้าวออกไปเตรียมชิมอาหารตรวจพิษ

“ไม่ต้อง จี้เฟิ่งอี๋กินไปไม่น้อยแล้ว”

ใช่ ฉันลองพิษไปแล้ว จี้โหยวหรานคิดในใจเงียบ ๆ

อาหารบนโต๊ะส่วนใหญ่ยังเป็นกับข้าวประจำขององค์รัชทายาท เช่น ขาหมูตุ๋นน้ำตาลกรวด เนื้อแพะย่าง และปลานึ่ง มีเพียงไม่กี่อย่างที่จี้โหยวหรานสั่งเป็นพิเศษ พร้อมกำชับวิธีทำ

ปลารสเปรี้ยวหวาน ห้องเครื่องที่นี่ไม่เคยทำมาก่อน สัดส่วนเปรี้ยวหวานยังไม่ค่อยพอดี รสชาติจึงธรรมดา

แกงผักกาดขาวกับเต้าหู้ ทำได้ไม่เลว สดชื่น ช่วยแก้เลี่ยน

สาหร่ายคุนปู้คลุกเย็นรสเปรี้ยวเผ็ด เรียกน้ำย่อย

องค์รัชทายาทเสวยปลารสเปรี้ยวหวานไปคำหนึ่ง ไม่ค่อยโปรดนัก จึงไม่คีบอีก

จี้โหยวหรานคอยจัดอาหารถวายพระองค์ แล้วคีบส่วนท้องปลานึ่งให้ชิ้นหนึ่ง

“นั่งลงกินด้วยกันเถิด” องค์รัชทายาทตรัสอย่างอ่อนโยน

จี้โหยวหรานยังไม่อิ่มจริง ๆ จึงขอบพระทัย แล้วนั่งลงทันที คีบขึ้นฉ่ายมากินชิ้นหนึ่ง

โจวจิ่วอันแทบจะปลื้มปีติจนน้ำตาไหล องค์รัชทายาทไม่เสวยอาหารดี ๆ มาทั้งวัน ไม่คิดว่าอาหารคลุกเย็นจานนี้จะช่วยเรียกน้ำย่อยได้ถึงเพียงนี้

“ให้รางวัลพ่อครัวที่ทำอาหารจานนี้” องค์รัชทายาทรับสั่ง

จี้โหยวหรานกรีดร้องในใจ: นั่นมันไอเดียของฉันนะ! ทำไมไม่ให้รางวัลฉันล่ะ? ตอนแรกห้องเครื่องยังไม่ยอมทำให้ ฉันต้องจ่ายเงินเพิ่มเองด้วยซ้ำ

จี้โหยวหรานคับแค้นใจ แต่ไม่กล้าพูดอะไร ค่ำคืนนั้นในกระโจม นางแอบกัดพระวรกายอันสูงศักดิ์ไปสองคำ หวังระบายอารมณ์ แต่กลับไม่บรรลุเป้าหมาย แถมถูกกดทับจนแทบหายใจไม่ออก

ผู้หญิงมากมายขนาดนี้ ทำไมยังไม่หย่อนสมรรถภาพกันอีก วิทยาศาสตร์ตรงไหนกัน? ตอนที่จี้โหยวหรานถูกจับแยกขา ความคิดหนึ่งก็วาบผ่านสมอง!

ยามต้นยามเหม่า จี้โหยวหรานลุกขึ้น ปรนนิบัติองค์รัชทายาทล้างหน้าแต่งกายก่อน เมื่อส่งพระองค์เสด็จแล้ว นางก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเร่งร้อนเพื่อไปคารวะพระชายารัชทายาท แม้แต่ของพระราชทานที่ส่งมาก็ยังไม่มีเวลาตรวจดู

เพราะองค์รัชทายาทประทับค้างคืนที่เรือนหลานซี วันนี้จึงมีคนจับจ้องจี้โหยวหราน

“นี่มิใช่จี้เฟิ่งอี๋หรือ? องค์รัชทายาทไม่ได้ทรงงดการคารวะของเจ้าหรือ?” เฉิงฮุยผู้หนึ่งถามพร้อมรอยยิ้ม

“การมาคารวะพระชายารัชทายาทเป็นหน้าที่ของหม่อมฉันอยู่แล้วเพคะ” จี้โหยวหรานรักษาบุคลิกของเจ้าของร่างเดิมไว้ ก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา

“ดูสีหน้าของจี้เฟิ่งอี๋แล้ว เมื่อคืนคงเข้านอนแต่หัวค่ำกระมัง?”

“ก็พอใช้ได้เพคะ” จี้โหยวหราน ‘ฟังไม่เข้าใจ’ จึงตอบเพียงตามความหมายตรงหน้า

“ช่างน่าอิจฉาจริง ทุกครั้งที่องค์รัชทายาทเสด็จไปหาข้า ข้านอนไม่ค่อยหลับเลย” น้ำเสียงเจือความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย

“เช่นนั้นหรือเพคะ?” จี้โหยวหรานยังคงแสร้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ ไม่ใช่อยากอวดว่าองค์รัชทายาทโปรดนางจนปรนนิบัติกันดึกดื่นหรอกหรือ แต่ตราบใดที่ไม่พูดถึงใต้ผ้าห่ม ฉันก็จะทำเป็นไม่เข้าใจ

เถาเฉิงฮุยผู้นี้เป็นผู้หนึ่งที่ได้รับความโปรดปรานไม่น้อย ภูมิหลังครอบครัวไม่ต่างจากจี้โหยวหรานมากนัก ที่แตกต่างกันคือ นางเป็นบุตรีสายตรงที่ได้รับการทะนุถนอมประหนึ่งไข่มุกในบ้านมาแต่เล็กจริง ๆ

คนในตำหนักบูรพาคุ้นชินกับนิสัยของจี้โหยวหรานแล้ว หลังพระชายารัชทายาทออกมา ก็ไม่มีผู้ใดหาเรื่องนางอีก พระชายารัชทายาทถามไถ่ตามธรรมเนียมอยู่สองสามประโยค การคารวะจึงผ่านไปอย่างราบรื่น

เมื่อกลับถึงเรือนหลานซี สิ่งแรกที่จี้โหยวหรานทำคือกินอาหารเช้า มีโจ๊กข้าวเม็ดข้น ขนมแป้งอบกรอบ หมั่นโถวไส้เนื้อแพะ กับผักดองและอาหารคลุกเย็นอีกหลายจาน สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือสาหร่ายทะเลซอยคลุกเย็น

“นายหญิง ตอนที่ฝูซุ่นกับอีกคนไปยกอาหารเช้า คนในห้องเครื่องประจบสอพลอใหญ่เลยเจ้าค่ะ” ชุนอวี่เอ่ยขึ้นข้างกาย

จี้โหยวหรานขยับปาก แต่ไม่ได้พูดอะไร คีบสาหร่ายทะเลซอยขึ้นมาคำหนึ่ง จนกินอาหารเช้าเสร็จจึงเอ่ยสั่ง “มื้อกลางวันอยากกินเต้าหู้ตุ๋นสาหร่ายคุนปู้ เลือกที่บางหน่อย แช่ให้นิ่ม เต้าหู้ก็หั่นแล้วแช่น้ำไว้ก่อน ไม่ต้องใส่เครื่องปรุงมาก ตุ๋นให้นานหน่อย ก่อนยกลงจากเตาให้หยดน้ำมันงาลงไปสักสองสามหยด”

“บ่าวจำไว้แล้วเจ้าค่ะ ยังอยากกินอะไรอีกหรือไม่?”

จี้โหยวหรานกะพริบตา อยากกินเนื้อแพะผัดต้นหอมใหญ่ แต่ยุคนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยทำอาหารผัด

“เนื้อแพะย่างก็แล้วกัน หาผักซงฉ่ายอ่อน ๆ มาห่อกิน ส่วนที่เหลือให้พวกเขาจัดมาเถิด ให้ฝูซุ่นนำเงินไปด้วย” หากสั่งอาหารเป็นพิเศษต้องจ่ายเงิน

“เรียน นายหญิง ไม่ต้องขอรับ คนในห้องเครื่องบอกแล้วว่า นายหญิงอยากกินสิ่งใดก็สั่งได้เลย” เสียงขันทีน้อยฝูซุ่นดังขึ้นในลาน

จี้โหยวหรานรู้ว่าเป็นเพราะห้องเครื่องได้รับพระราชทานรางวัลจากองค์รัชทายาท แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังอยากระมัดระวัง “อย่าทำผิดธรรมเนียม เอาเงินให้เขาไป”

ชุนอวี่รับคำ แล้วหยิบเงินให้ขันทีน้อย นางรู้เล่ห์เหลี่ยมของบ่าวไพร่บางคนดี จึงกำชับขันทีน้อยทั้งสองว่า “นายหญิงสั่งให้ทำอย่างไรก็ทำตามนั้น อย่าตัดสินใจเอง ลองนึกถึงจุดจบของสามคนนั้นก่อน”

ขันทีน้อยฝูซุ่นกับอันซุ่นใจสั่น ก้มหน้ารับเงินอย่างนอบน้อม “ขอบคุณพี่สาวที่เตือนขอรับ!”

นายหญิงไม่ได้รับความโปรดปราน พวกเขาสองคนถูกคนข้างนอกพูดจาถากถางอยู่ไม่น้อย พอได้หน้าได้ตาขึ้นมาบ้างก็เริ่มวางอำนาจ

เวลานี้จี้โหยวหรานจึงมีเวลาตรวจดูของพระราชทานที่ได้รับ มีผ้าสำหรับฤดูร้อนหลายพับ สีสดใสแต่ไม่ฉูดฉาด ปี้เหยาสองอันประดับอัญมณี หยกประดับเนื้อนวลสองชิ้น และเงินหนึ่งร้อยตำลึง

มือของจี้โหยวหรานไล้จากผ้าขึ้นไปถึงปี้เหยา นางยิ้มอย่างอารมณ์ดี งดงามจริง ๆ น่าเสียดายที่ไม่ได้รับรางวัลทุกครั้งที่ถวายตัว ไม่ต้องถี่นัก เดือนละสองครั้งก็พอ โดยเฉพาะเงินนี่แหละ เบี้ยหวัดรายเดือนของนางมีเพียงสิบตำลึง

น่าเสียดายที่สวรรค์ไม่เป็นใจ หลังจากนั้นตลอดเดือนกว่า ๆ องค์รัชทายาทก็ไม่เสด็จมาอีก เรือนหลานซีค่อย ๆ เงียบเหงาลง จี้โหยวหรานกลับใช้ชีวิตอย่างสบายใจ นางคิดตกแล้ว อีกฝ่ายเป็นถึงองค์รัชทายาท ทั้งยังมีผู้หญิงมากมาย นางเองก็ไม่มีอะไรโดดเด่น การที่พระองค์จะนึกถึงนางไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ

อาศัยช่วงที่ความกระตือรือร้นยังมีอยู่ จี้โหยวหรานจัดแต่งลานเล็ก ๆ ของตนเสียใหม่ ให้คนไปขอกิ่งองุ่นเก่าจากเรือนเพาะชำมาปลูก แล้วยังหาดอกไม้ใบหญ้ามาอีกไม่น้อย บ้างปลูกลงดิน บ้างใส่กระถาง ทั้งยังทำชั้นวางดอกไม้เป็นขั้น ๆ จัดวางกระถางให้เหลื่อมกันอย่างเป็นระเบียบ เถาจื่อเป็นผู้ดูแลดอกไม้ใบหญ้าเหล่านี้

หลังองค์รัชทายาทเสด็จมาเยือนครั้งหนึ่ง สำนักในก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่นี่ขาดคนงานรับใช้

“ขอท่านเฟิ่งอี๋โปรดให้อภัย คนของพวกเราตรวจบัญชีผิดพลาด จึงละเลยทางนี้ไปขอรับ”

จี้โหยวหรานมีท่าทีประนีประนอม “หวังว่าคราวหน้าจะไม่ละเลยอีก”

นับเป็นคำเตือนที่ไม่หนักไม่เบา นางจึงไม่ไล่เอาความต่อ จี้โหยวหรานรู้สถานะของตนดี รากฐานของนางยังอ่อน ทั้งไม่มีภูมิหลังครอบครัวและไม่ได้รับความโปรดปรานอย่างล้นหลาม จึงไม่อาจล่วงเกินคนของสำนักในได้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป