คำพูดนี้ทำเอาทุกคนมองเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ดูจากการแต่งตัวของเธอ ต่อให้ออกจากตระกูลลู่มาแล้วก็น่าจะไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่
แล้วทำไมถึงยอมมาเบียดเสียดกับพวกเขาห้าคนในบ้านหลังเล็กนี่ได้?
“ไม่ต้อนรับเหรอ?” เมิ่งอันหรานเลิกคิ้ว น้ำเสียงมีความกดดันที่ไม่อาจโต้แย้งได้แฝงอยู่หลายส่วน
ซูหว่านมั่นรีบบอก “ไม่เลย ไม่เลย เธอเต็มใจกลับมา พวกเราดีใจมากเลยนะ!”
“อืม” เมิ่งอันหรานลุกขึ้นยืน มองไปรอบ ๆ “ไม่ว่ากันถ้าฉันจะขอชมห้องหน่อยนะ?”
เมิ่งหรงริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ส่งเสียงอืมรับ
ทำไมรู้สึกว่า... ลูกสาวคนนี้ถึงได้เข้มแข็งจังเลย!
เมิ่งอันหรานเดินย่ำรองเท้าส้นเล็กไปทั่วบ้าน ซูหว่านมั่นแนะนำสั้น ๆ ให้ฟัง
“ห้องนอนใหญ่เป็นห้องของแม่กับพ่อ” ซูหว่านมั่นเปิดประตูห้องนอนหลัก
ข้างในมีเพียงเตียงกว้างหนึ่งเมตรครึ่งหนึ่งหลังกับตู้เสื้อผ้าไม้บานคู่ รูปแบบดูเหมือนยุคแปดสิบเก้าสิบ ไม่มีคุณค่าทางความงามเอาซะเลย
“เฟอร์นิเจอร์พวกนี้เป็นของผู้ที่อยู่อาศัยก่อนหน้านี้ทิ้งไว้ แม่เห็นว่ามันยังไม่พัง ก็เลยไม่ได้เปลี่ยนใหม่”
พูดดี ๆ ก็เรียกประหยัด พูดตรง ๆ ก็คือจน
เมิ่งอันหรานไม่ออกความเห็นใด ๆ กวาดตามองผ่าน ๆ ก็ขยับเท้าเดินต่อ
อีกสองห้องขนาดพอ ๆ กัน ห้องที่เล็กกว่าเล็กน้อยเป็นที่อยู่ของเมิ่งอวี่ซูกับเมิ่งเฉิงหง วางเตียงสองชั้นและโต๊ะเรียน อัดตู้เสื้อผ้าเล็กเข้าไปจนแน่นเอี๊ยด
อีกห้องก็คือห้องของเมิ่งเจินกับลู่ชิงเฉิง เตียงเดี่ยวสองหลังหันหัวเตียงชนกันเป็นรูปตัวแอล พื้นที่เหลือก็แทบจะถูกตู้เสื้อผ้าเบียดจนเต็ม
แค่มองจากข้าวของของสองพี่น้องก็รู้เลยว่าการปฏิบัติต่อทั้งสองคนนั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน
เสื้อผ้ารองเท้าที่ลู่ชิงเฉิงทิ้งไว้แต่ละชิ้นไม่ต่ำกว่า 500 หยวน ใต้เตียงมีกล่องรองเท้าเจ็ดแปดกล่อง ในตู้เสื้อผ้ากว่าครึ่งก็เต็มไปด้วยเสื้อผ้าของเธอ
เทียบกันแล้ว เมิ่งเจินผู้เป็นพี่สาวที่แก่กว่าไม่กี่ปี กลับมีชุดกระโปรงสวย ๆ ที่เอาไปอวดใครได้แค่ไม่กี่ชิ้น
สายตาของเมิ่งอันหรานกวาดผ่านของกองโตระเกะระกะใต้เตียง รู้สึกไม่พอใจนิดหน่อย แต่ไม่ได้แสดงออกมา
กลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่น ทุกคนก็เงียบงันอีกครั้ง
ครู่ใหญ่ เมิ่งหรงถอนหายใจหนัก เอ่ยทำลายความเงียบ “อันหราน ครอบครัวเราเธอก็เห็นแล้ว ถ้าเธอมีที่ไปที่ดีกว่า ไม่ต้องฝืนใจอยู่ที่นี่ก็ได้”
ครอบครัวเมิ่งถือว่ามีฐานะดี มีรถมีบ้าน แต่สองสามีภรรยาต้องส่งเสียลูกทั้งสี่คนเรียน ฐานะก็เลยฝืดเคืองอยู่บ้าง
นึกถึงตอนที่ลู่ชิงเฉิงจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ไม่เห็นแววอาลัยอาวรณ์เลยสักนิด เมิ่งหรงก็รู้สึกเจ็บใจ
ดวงตาที่เคยสดใสคู่นั้นดูเหมือนจะถูกทรัพย์ศฤงคารบดบัง จนแม้แต่ความกตัญญูก็ไม่มีหลงเหลือ
เลี้ยงดูกันมาตลอดสิบกว่าปีทั้งเช้าทั้งค่ำแท้ ๆ ยังใจดำได้ขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงคุณหนูใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมในตระกูลใหญ่โตมาเลย
จะยอมรับชีวิตที่ร่วงจากแสนร่ำรวยมาสู่ความทุกข์เข็ญได้ยังไง?
จับอารมณ์เศร้าสร้อยของเมิ่งหรงได้ เมิ่งอันหรานไม่เข้าไปปลอบ เธอไม่เคยรู้จักปลอบใครอยู่แล้ว
แค่พูดว่า “ฉันอยู่ห้องเดียวกับพี่สาวนะ? แล้วของในห้องที่ไม่ใช่ของฉันกับพี่สาว จะทิ้งให้หมดเลยได้ไหม?”
ให้ความรู้สึกราวกับบุกเข้ามาเป็นเจ้าของถึงที่เลยทีเดียว
เมิ่งอวี่ซูที่กำลังเช็ดมือให้น้องชายได้ยินคำพูดนี้ก็ชะงักไป
ดอกไม้ที่ถูกเลี้ยงในเรือนกระจกอย่างทะนุถนอม จะทนฝ่าลมฝ่าสายฝน มาเป็นดอกไม้ป่าริมน้ำได้ยังไง?
คงแค่เล่นสนุกมั้ง ชีวิตคุณหนูสบายเกินไป มาสัมผัสชีวิตจริง
คิดได้ดังนั้น เมิ่งอวี่ซูก็พูดตามน้ำ “อันหรานจะกลับมาอยู่ ก็ต้องเก็บกวาดห้องให้เธอแน่นอน เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ พี่จะไปเก็บข้าวของของชิงเฉิงไปทิ้งให้หมด”
เมิ่งเจินมองเมิ่งอวี่ซูด้วยความประหลาดใจ
ปกติคนที่รักเอ็นดูลู่ชิงเฉิงมากที่สุดก็คือเมิ่งอวี่ซูนี่นา เขายอมรับความจริงเรื่องเปลี่ยนน้องสาวได้เร็วขนาดนี้ แถมยังใจแข็งถึงขั้นจะเอาข้าวของที่ลู่ชิงเฉิงทิ้งไว้ไปทิ้งให้หมดเลยเหรอ?
เมิ่งอันหรานยกยิ้มที่มุมปาก “ขอบคุณนะคะพี่ชาย”