หลังจากหลี่ฉางเซิงวางเจียงชุ่ยผิงลงบนเตียงแล้ว ก็รีบเดินออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านมนุษย์สามัญที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้เพื่อตามหาหมอตำแยมาทำคลอด
เขาติด[ยันต์ท่องเทพลม]ที่ขา
จากนั้นก็พุ่งทะยานไปยังหมู่บ้านมนุษย์สามัญอย่างรวดเร็ว
……
ครึ่งชั่วยามต่อมา
หลี่ฉางเซิงก็ลากหญิงชราใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นที่หอบหายใจถี่กระชั้นเข้ามาในลานบ้าน
"โอ๊ย"
"ใต้เท้าเซียน เช้าช้าก่อน กระดูกแก่ๆ นี้ใกล้จะแหลกแล้ว"
หวังเวินผอ หอบหายใจจนแทบขาดใจ
นางช่วยทำคลอดให้ผู้บำเพ็ญเซียนมาหลายครั้ง จึงไม่ได้หวาดกลัวอย่างที่คิดกัน
หลี่ฉางเซิงไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าเหรียญทองจากอกเสื้อ ยัดใส่มือของนาง
"รีบมาช่วยทำคลอด"
หวังเวินผอเดินเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตู
"ได้ เจ้าค่ะ ใต้เท้าเซียน"
หลี่ฉางเซิงยืนอยู่กลางลาน เดินวนไปมา กระวนกระวายยิ่งนัก
โดยเฉพาะเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องดั่งหัวใจถูกฉีกกระชากจากในห้อง
จิตเต๋าที่แข็งกร้าวซึ่งผ่านการขัดเกลามาหกสิบปีในโลกบำเพ็ญเซียนนั้น กลับสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็น
สตรีต้องอุ้มท้องแทนบุรุษถึงสิบเดือน
แล้วคลอดในวันเดียว
ช่างไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ!
แม้หลี่ฉางเซิงจะเป็นผู้ข้ามภพ แต่ก็ไม่ใช่คนใจหิน
ความดีที่เจียงชุ่ยผิงมีต่อเขา ล้วนจดจำอยู่ในใจ
"ว๊า"
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด เสียงร้องไห้ที่ดังกังวานและทรงพลังก็ดังมา
เสียงร้องนี้ไม่หยาบกระด้างเหมือนทารกชาย หากแต่ละเอียดยาวต่อเนื่อง แฝงด้วยพลังชีวิตที่ดื้อรั้น
จากนั้น
เสียงเปี่ยมด้วยความยินดีของหวังเวินผอก็ดังออกมา:
"คลอดแล้ว"
"ยินดีกับใต้เท้าหลี่เซียนด้วย ได้ธิดางดงาม เป็นบุตรีที่ชุ่มชื่นดั่งบุปผา"
"งดงามเหลือเกิน ราวกับตุ๊กตากระเบื้อง"
"แม่นางคนนี้ช่วยทำคลอดมาหลายสิบปี พึ่งเคยเห็นทารกหญิงที่งดงามเช่นนี้เป็นครั้งแรก"
บุตรี? หลี่ฉางเซิงได้ยินก็ชะงักชั่วขณะ
แล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเอง
บุตรีก็ดี!
บุตรีคือเสื้อผ้าที่อบอุ่นของบิดา
เมื่อเทียบกับเด็กผู้ชายแล้ว
อันที่จริงเขาอยากได้บุตรีที่คอยอบอุ่นใจมากกว่า
ในโลกบำเพ็ญเซียนที่โหดร้ายนี้ หากได้ปกป้องเด็กหญิงน้อยน่ารักให้เติบใหญ่ เฝ้าดูนางไร้กังวล ก็ไม่เสียเป็นการบำเพ็ญ