แผ่นหลังของซุนเหิงเย็นเยียบ ลู่จือจือดูเหมือนเด็กสาวไร้พิษภัยตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง โตกว่าลู่อวี้เหยาไม่เท่าไหร่
แต่แรงกดดันนั้นทำให้คนหายใจไม่ออก อยากจะยอมจำนนต่อนางโดยไม่รู้ตัว
“นางมาหาข้าเอง ดื้อรั้นไม่ยอมไป ข้าไม่แม้แต่ให้นางเข้าประตู!”
ลู่จือจือปล่อยมือ หมุนข้อมือไปมา
“เมื่อครู่ข้าได้ยินเจ้าพูดว่าตัดขาดแล้ว ดังนั้นจึงมาคิดบัญชีกับเจ้าให้เสร็จสิ้น”
ซุนเหิงรู้สึกผิดจนไม่กล้าสบตา มองไปทางอื่น
แต่เป็นผู้หญิงข้างกายซุนเหิงที่ก้าวออกมา
“จีบกันใช้เงินก็เต็มใจกันทั้งสองฝ่าย เมื่อกี้อาเหิงก็พูดแล้ว นางก็เคยใช้เงินให้เด็กสาวคนนั้นนะ”
“พวกเจ้าไม่เคยเห็นเงินหรือ เรื่องแค่นี้ยังต้องคิดเล็กคิดน้อย”
คนที่มุงดูค่อนข้างมาก ต่างมาดูละครใหญ่เรื่องนี้ เนื้อเรื่องมาถึงจุดไคลแมกซ์แล้ว ผู้คนก็เริ่มพูดคุยกัน
“เด็กสาวคนนี้ดูก็แค่สิบกว่าปี จะมีเงินออกมาได้เท่าไหร่”
“ซุนเหิงก็เป็นคนดังในโรงเรียนเรานี่ มือเติบ ใส่แต่เสื้อผ้าแบรนด์เนม คิดว่าที่บ้านคงรวยมาก”
“ใช่ เอาจริง ๆ สืบไป ไม่แน่ว่าใครใช้ให้ใครมากกว่ากัน”
ลู่จือจือไม่สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชน เพียงแต่มองผู้หญิงคนนั้นแล้วส่ายหัวอย่างเย็นชา
“โอ๋? คุณผู้หญิงคนนี้ใจถึงนัก ถ้าอย่างนั้น ซุนเหิงใช้เงิน คุณช่วยออกให้เขาสิ”
ผู้หญิงคนนั้นกอดอกแล้วกลอกตา
“ว่ามา มีเท่าไหร่”
ลู่จือจือพิจารณาหญิงคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า หน้าตางดงามมีเสน่ห์ อาภรณ์ที่สวมก็ล้วนประณีต