มือที่กำลังพลิกเอกสารของพ่อหยุดชะงักลง
“ไม่มีนะ ตอนนี้ไม่ให้ฝังในที่ดิน บ้านเราเวลาคุณปู่ตายไปก็ฝังในสุสาน”
“อีกอย่าง เขาของตระกูลลู่เราใช้ปลูกสมุนไพร ไม่มีทางที่จะตั้งป่าช้าได้อยู่แล้ว”
คำตอบในใจของลู่จือจือเริ่มกระจ่างขึ้นเรื่อย ๆ
“พ่อคะ ก่อนหน้านี้หนูเคยบอกพ่อแล้วว่าประสิทธิผลของสมุนไพรตระกูลเราเรื่องลดลงครึ่งหนึ่ง ก็เพราะปราณวิญญาณบนเขารั่วไหล”
“หนูพอจะรู้สาเหตุของการรั่วไหลของปราณวิญญาณแล้ว!”
พ่อวางเอกสารในมือลง แล้วเริ่มจริงจังตาม
“ทิวเขาของบ้านเรา เป็นทิวเขาสายมังกรในรูปแบบของมังกรเล่นน้ำ ซึ่งก็คือสายมังกรน้อยหนึ่งสาย”
“คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ร่ำรวยขึ้นและมีชื่อเสียงโด่งดัง ถ้าฝังบรรพบุรุษไว้ที่นี่ ลูกหลานจะได้รับความสุขอย่างไม่มีวันสิ้น”
“คืนนี้หลวงไปสังเกตปราณวิญญาณหลังเขา พบว่าที่ตีนเขาหลังเขามีคนถูกฝังอยู่คนหนึ่ง”
“จุดที่หลุมฝังศพนี้ตั้งอยู่ พอดีตรงกับตาจุดของมังกรในเส้นมังกร”
พ่อเองก็ประหลาดใจไม่น้อย
“เป็นไปไม่ได้!”
“ตอนนี้ถูกห้ามมีการซื้อขายเขาทุกภาพ ฉันถือว่าเขาเป็นสมบัติบรรพบุรุษของเรา เป็นที่สืบทอดจากคนรุ่นเก่า”
“ปู่ทวดของปู่ทวดทวดของฉัน เคยทำการเพาะปลูกสมุนไพรในเขานี้ แต่อย่างในกับความเจริญของสังคม เราได้สร้างอาคารสำนักงานขึ้นใหม่ และใช้เทคโนโลยีบางอย่างมาเสริม”
“ตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยมีใครถูกฝั้อยู่ในบริเวภูเขานี้เลย”
ลู่จือจือคิดเล็กน้อยแล้วถามต่อ
“หรือจะมีคนแอบฝั่งเข้ามาได้?”
สีหน้าของพ่อจริงจัง
“ไม่น่าจะเป็นไปได้”
“รู้แล้วไหม ที่เท่เขามันอยู่ติดกับป่าโสมที่ใช้โนว์เพื่อช่วยเสมอ เราและทางสวนสาธารณะก็ถูกคั่นด้วยรล้อมรอบเหล็ก ซึ่งมีรั้วไฟฟ้าปิดคุม”