ท่านประมุขกู้ตบมือฉาดหนึ่งที
“ดี ดีจริง!”
“บริษัทลูกของเราก็มีธุรกิจติดต่อกับตระกูลลู่ ข้าจะไปพบบิดาคุณหนูลู่ก่อน หมั้นหมายเรื่องนี้ไว้ให้เรียบร้อย”
“ไม่ว่าเธอจะหวังอะไร เงินหรืออำนาจ ตระกูลกู้ของข้าไม่เคยขาด ตราบใดที่อาโจวปลอดดี ข้ายอมสละได้ทุกอย่าง!”
มองดูการแจ้งเตือนข้อความบนหน้าจอมือถือที่ยังค้างอยู่ตั้งแต่สิบนาทีก่อน ฉงจิ่วร้อนลนจนเหงื่อผุดเต็มปลายจมูก
“ท่านประมุข หากไม่มีอะไรสั่งอีก ข้าน้อยขอรีบนำมือถือไปให้ท่านห้า”
ท่านประมุขกู้โบกมือด้วยความวางใจ
“ไปเถอะ ไปเถอะ!”
ฉงจิ่วร้อนรนจะไป แต่กลับถูกท่านประมุขกู้เรียกตัวไว้อีกครั้ง
“ฉงจิ่ว เรื่องที่ข้าถามเจ้าวันนี้ เจ้าจงทำเป็นไม่รู้!”
“หากให้อาโจวล่วงรู้เข้า เขาจะหาว่าข้าเสือกอีก!”
ฉงจิ่วร้อนใจจะไปส่งมือถือ จึงตอบพลางวิ่งไปด้วย
กู้เหยียนโจวหลับตื่นง่าย ผิดปกติเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เขาตื่นได้
เดิมทีเขาไม่ได้หลับสนิท เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ‘ตึงตึง’ ดังใกล้เข้ามาจากทางเดิน
คนที่มาใช้แรงผลักประตูเข้า เสียงหอบหายใจยังดังกระชั้น
“นายน้อย นายน้อย…”
ฉงจิ่วร้องเรียกข้างหูกู้เหยียนโจวเบา ๆ
“คุณหนูลู่ส่งข้อความหาท่าน!”