เหรินเฉิงมองปรมาจารย์หลี่
ปรมาจารย์หลี่หลับตาครึ่งเดียวไม่พูดอะไร
เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
"มีเงื่อนไขอะไร?"
"ที่นี่เดิมเป็นบ้าน ancest บรรพบุรุษของเขา ทายาทไม่อยู่แล้ว ที่นี่เลยกลายเป็นห้องบูชาที่ใช้สักการะบรรพบุรุษ"
"คุณไม่ได้รับอนุญาต ไปยึดครองที่ดินในเขตหมู่บ้านของเขา รื้อบ้านบรรพบุรุษทิ้ง ยังโยนป้ายวิญญาณทิ้งอีก"
"ตอนนี้เขาขอให้คุณจัดสรรที่ดินผืนหนึ่งใหม่ ตามหาป้ายวิญญาณกลับมา บูชาเป็นเวลาสามปี เรื่องนี้ถึงจะจบได้"
เหรินเฉิงพลันเดือดดาลขึ้นมาทันที
"บ้าบอ!"
"ฉันสร้างที่นี่เป็นหมู่บ้านจัดสรรระดับไฮเอนด์ ต้องขายราคาแพง จะให้ฉันไปดัดแปลงเป็นห้องบูชาในหมู่บ้านเพื่อรับเครื่องสักการะได้ยังไง!"
"ที่ดินผืนนี้ฉันซื้อมาแล้ว อยากรื้อตรงไหนก็รื้อได้หมด ป้ายวิญญาณที่ทำจากไม้พวกนั้น ทิ้งก็ทิ้งแล้ว จะให้ฉันไปหามาจากไหน!"
เหรินเฉิงสีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
"บอกแล้วว่าคุณแก้ไม่ได้ ต้องให้ปรมาจารย์หลี่มาจัดการ"
"วิญญาณเร่ร่อนพวกนี้ทำให้มันสลายสูญไปเลย จะได้จบเรื่องยุ่งยากพวกนี้!"
เหรินเฉิงก้มตัวคำนับปรมาจารย์หลี่อย่างเอาอกเอาใจ
"ปรมาจารย์หลี่ ผู้หญิงคนนี้จัดการไม่ได้ ต้องให้ท่านลงมือด้วยตนเอง!"
"เราไม่ต้องไปสนใจหล่อนแล้ว ไปเปิดพิธีไล่ผี จัดการพวกวิญญาณป่าเหล่านี้ต่อเถอะ!"
เฝิงอวี้หลิงก็ช่วยพูดเสริมอยู่ข้างๆ
"ใช่แล้วปรมาจารย์หลี่ จะให้บูชาถึงสามปีอีก น่าขันจริงๆ ไม่ใช่บรรพบุรุษของเราสักหน่อย จะให้เราบูชาทำไม"
พูดจบก็ทำท่าทางเชิญ