อาคารที่พักในเขตเหมินเหล่านี้ ในย่านเมืองเหนือ ชื่อชุมชนว่าอันซินบ้านสงบสุข
พื้นที่ไม่กว้าง ช่องว่างระหว่างตึกก็แคบ แบบห้องก็ไม่ดี จึงแทบไม่มีใครอยากซื้อบ้านแถวนี้
พวกผู้เช่าในอดีตเมื่อร่ำรวยขึ้นก็ย้ายออกไปกันเกือบหมด บ้านแถวนี้ขายไม่ออก จึงปล่อยเช่าในราคาถูก
ชุมชนแห่งนี้ กลายเป็นที่รู้จักทั่วเมืองหลวงในชื่อ ‘บ้านเช่าราคาถูก’
ทุกคนยืนอยู่หน้าชุมชน ทนายหานแนะนำภูมิหลังของชุมชนนี้ให้ลู่จือจือฟัง
ระหว่างที่พูดคุยกัน ชายคนหนึ่งเดินสวนออกมาจากในชุมชน
ชายวัยราวสี่สิบ รูปร่างสูงบาง กรามคมกริบราวถูกมีดแกะสลัก สายตาแวววาวบ่งบอกว่าเป็นคนใจแข็ง
มุมปากตก แต่กลับพยายามยิ้ม แม้แต่ในดวงตาก็ซ่อนความเจ้าเล่ห์และการคิดคำนวณ
ลู่จือจือไม่ต้องใช้วิชาดูหน้า ก็เห็นได้ว่าคนคนนี้เป็น ‘เสือยิ้ม’
เขารีบเดินเข้ามาอย่างอบอุ่นเป็นกันเอง
“ทนายหานมาถึงแล้ว เชิญข้างในเลยครับ”
ทนายหานนึกถึงคำสั่งที่ลู่จือจือเคยบอกไว้ จึงไม่ทำตัวนอบน้อมเหมือนสองครั้งก่อน แต่ยืดตัวตรง วางสีหน้าเคร่งขรึม
“สวัสดีคุณอู๋”
อู๋รุ่ยสีหน้าแข็งทื่อ รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
สองครั้งก่อนคนพวกนี้มาท่าทางสุภาพอ่อนโยน ถึงกับนำของขวัญมาด้วย
ทำไมครั้งนี้ท่าทางเปลี่ยนไปขนาดนี้?
กู้เหยียนโจวไม่สะดวกออกมา จึงนั่งรออยู่ในรถ ลู่จือจือจึงเดินอยู่ท้ายกลุ่ม
การเปลี่ยนแปลงสีหน้าของชายคนนี้ถูกนางจับตาดูได้อย่างเฉียบคม
ดูเหมือนว่า แผนของตนคงจะได้ผลง่ายดาย